María, a Cabreira

11 Abr

A última vez que coincidín con ela foi hai 7 anos. Daquela, ao igual que nesta ocasión, eu ía en bicicleta de montaña cara ao miradoiro do Pico Muralla.

Vina no alto de Campelo, nunha pista de difícil acceso, chea de pedras e rodeada de toxos grandes. Camiñaba coa seguridade dun sherpa que mira o mundo dende as alturas, coa sabedoría e a humildade que desprende a montaña.

Pasei de longo, un tanto abraiado, e dei media volta. Pregunteille se lle podía sacar unha foto. Eu estaba abaixo, na pista asfaltada, e ela uns metros por riba, na corredoira, pegada a un can que me ladraba ameazante. Decidín non achegarme máis, por iso de que non desconfiase, e pregunteille polo nome. Díxome que se chamaba María. Cando quixen saber máis do rabaño de cabras que pastoreaba, contestoume que non era dela, que pertencía a un home que se chamaba José. Xa di o refrán que máis sabe o raposo por vello que por sabio.

Vela de novo, tanto tempo despois, debuxoume un sorriso na cara. Pechaba a comitiva de cabuxas coa experiencia dunha mestra que non perde ollo de ningún alumno. Apoiábase nun pequeno pau e avanzaba lenta. Os anos non pasan en balde para ninguén. Vina moito máis eslombada, tanto que me recordou ao escuadro que usabamos nas clases de debuxo. De novo admiroume a súa capacidade de traballo e de sacrificio. Parei preto dela e saudeina.

—Bo día.

Buenos días —respondeu.

—Dan moito traballo as cabras? —preguntei.

—Déixanse levar —díxome, medio encollendo os ombreiros, medio indicándome que que clase de pregunta era esa.

Sen darme por vencido, volvín á carga.

—Supoño que ten que ser duro andar por aquí con elas.

—Sarna con gusto…

—Xa, pero entendo que tampouco ten necesidade de andar por estes sitios co tempo que fai —insistín, sinalando o ceo agrisado e desapracible.

Ergueu un pouco a cabeza e miroume. Primeiro detívose no casco, despois parouse na  chaqueta impermeable e, por último, deulle unha varrida visual á bicicleta. E aí rematou a conversa, selada cun silencio tan antigo coma diáfano para os que queren escoitar. Eu tirei para a casa, sentíndome un intruso, e ela seguiu, cos seus animais detrás, compañeiros fieis desa muller enxoita que camiña coa confianza do que non ten présa.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: