Arquivo | O Araño RSS feed for this section

Fotos XIII Subida ao Castro Barbudo 2012

16 Mai

A xente de Sportbike Boiro colgou algunhas fotos da XIII Subida ao Castro Barbudo 2012 no seu facebook, así que aproveitamos para ver algúns momentos da saída (non hai fotos do resto de tramos):

Pico Muralla

19 Abr

Velaquí unha imaxe do Pico Muralla, un mirador que está a uns 650 metros de altitude sobre o nivel do mar, dende o cal se controlan as queimas incontroladas, se pode ver parte da Rianxo de Arousa e mesmo din algúns que en días moi despexados se pode ver Santiago.

As contas da Asociación de Veciños do Araño

7 Mar

Esta fin de semana tivo lugar unha asamblea na Asociación de Veciños do Araño, na cal presentaros as contas anuais e tamén informaron das xestións e peticións realizadas dende o 2008 (ciclando na imaxe podedes ver o documento en pdf):

A verdade é que só cabe felicitalos polo seu traballo, pola súa transparencia e por levar tan ben as contas. Como vedes, xestionaron 47 peticións a diferentes administracións para mellorar os servizos da parroquia do Araño e pecharon o 2011 cun saldo positivo nas contas de 4.023 euros. Fixeron moitas actividades por pouco diñeiro, economizando e botando man da imaxinación e da axuda dos veciños, así que dende este blog, un merecido aplauso.

Por certo, se sodes veciños e vos queredes facer socios, tedes este mes de marzo para apuntarvos. Son 12 euros anuais (coma quen di 1 euro por mes) e axudades ao desenvolvemento social, cultural e de infraestruturas en Rianxo, xa que son como a voz da parroquia ante o Concello ou a Deputación. Eu xa teño tamén o meu carné de socio. E se vós queredes o voso, estarán na escola de Buhía os domingos deste mes de marzo 😉

 

Sheila Reboiras, escaparatista

15 Feb

Hoxe quería deixarvos unha pequena entrevista que lle fan no xornal De Luns a Venres a unha rianxeira que traballa en Barcelona de escaparatista, para a firma McGregor. Chámase Sheila Reboiras e é do Araño. Algúns xa a coñeceredes, e outros non. A todo isto, é a miña irmá 🙂

Xa postos, déixovos un extra. Como na prensa escrita, por mor do espazo, nunca pode ir a entrevista completa, velaquí a tedes:

– Un sinónimo de Galicia?
Feiticeira.

– Que quería ser de pequena?
Un pouquiño de todo, perruqueira, xeóloga, profesora, enfermeira, carpinteira, xardiñeira… En fin, a dicir verdade, aínda me gustaría ser de todo iso un pouco.

– Un lema a seguir na vida?
Busca o lado positivo das cousas e SORRÍE sempre ao teu presente.

– A súa comida favorita?
Ummm… Unha pregunta bastante complicada porque me gusta todo. Si teño que elixir quédome co marisco e coas verduras da horta da miña nai.

– Unha paixón?
A arte, como disciplina e como forma de vivir, ilusionarse e sentirse presente en cada paso que damos.

– Un lugar especial?
Calquera recunchiño da miña aldea. Podería describir centos de aventuras e historias; ningún lugar me transmite máis alegría e recordos que a miña aldea, o lugar da miña infancia.

– Cales son as claves para ser unha boa escaparatista? 
Primeiro debemos coñecer moi ben a marca para a que traballamos para poder comunicar o que esta quere transmitir, e ser consciente de cal é o obxectivo final. E despois baséaase na posesión dunha boa dose de creatividade, gusto, orixinalidade e dimensión espacial. Tamén é moi importante a capacidade de improvisación, de ser resolutivo e mañoso.
Se teño que destacar un escaparatista menciono sen dúbida a Antonio Montouto, escaparatista dunha das tendas máis coñecidas de toda Barcelona. Realiza auténticas obras de arte compoñendo de maneira poética obxectos propios da tenda e convidando á libre interpretación das mesmas.

– Que se leva neste eido?
Cada vez mais os escaparates estanse volvendo mais minimalistas, trabállase unha idea, nun concepto e exhíbese o producto de maneira mais clara, limpa e sutil. Aínda que debemos mencionar que cada vez deséñanse mais tendas abertas, sen escaparates. O interior de tenda, é dicir, todo o visual merchandasing convértese no propio escaparate da mesma. Tamén é importante destacar as tecnoloxías, que están a ser un punto clave na actualidade e que cada vez nos invaden con mais forza.

– Hai algún negocio que sexa un referente polos seus escaparates?
Hai moitos, sen ir máis lonxe temos o caso de Zara, que comezou a coñecerse grazas aos seus escaparates nos que se ofrecía e segue a ofrecer ese carácter de luxo a un prezo asequible. Os meus favoritos son Vinçon, Hermès, Louis Vuitton, Tiffany & Co, o centro comercial Bergdorf-Goodman de NY entre outros.

– Ten saída profesional esta profesión en plena crise?
Sen dubida que si. Máis ca nunca necesítase potenciar as vendas, que a xente se anime e ilusione, e o primeiro vendedor co que nos atopamos pola rúa é o escaparate; éste é o primeiro contacto co interior da tenda. Igual ca nunha relación de parella, se nos gusta e atrae o exterior, xa temos un motivo polo que entrar dentro, temos a necesidade e curiosidade de coñecer o que se esconde no seu interior. Ademais en momentos de crise é cando máis hai que traballar, é o mellor momento para construír e innovar, para crear soños, ilusións e experiencias novas.

Cruceiro xunto ao Goio

5 Xan

No lugar de Miráns (parroquia de Araño), a carón do río Té hai un lugar moi coñecido para irse bañar no verán, o Goio. Antigamente o lugar acollía unha especie de mercado de gando. Alí podemos atopar este cruceiro.

Subida ao Pozo Bastón dende a Igrexa do Araño

9 Nov

O pasado 9 de outubro tivo lugar unha ruta de sendeirismo no Araño.

Para comentar a xornada, dicir que se saíu ás 9.00 da mañá do aparcadoiro da igrexa parroquial con destino ao Pozo Bastón. Unha vintena de veciños apuntáronse ao roteiro, que pasaba pola Capela, Bergando e Buhía. Dende Arousa Norte tamén se regalaron uns kits cunha mochila e información sobre a bisbarra.

Velaquí as fotos, que tan amablemente nos pasou o secretario da Asociación de Veciños do Araño, Eduardo Moares.

Aquí, con bo ritmo, pasando xa pola Capela:

E na seguinte imaxe á altura de Bergando:

Aquí o grupo pasando por Buhía:

Pasando a Ferrería:

Collendo o desvío cara ao Pozo Bastón:

E xa no Pozo Bastón. A camiñata pagou a pena e, segundo me comentaron, á volta houbo unhas empanadas de Soto que voaron en nada 🙂

Un morcego dentro da casa

7 Nov

Estas fotos tíñaas medio esquecidas, así que me decidín publicalas hoxe antes de que se me pasen outra vez. Saqueinas no verán e corresponden ao momento no que descubrimos un morcego dentro da casa. Estaba no marco dunha porta, collémolo cunha saba e sacámolo para fóra da casa (non vaiades pensar que lle fixemos mal ao animaliño). Se nunca tivestes ocasión de ver un de preto, velaquí tedes algunhas imaxes. Impresiona, eh?

Axóuxere Editora, un proxecto con alma rianxeira

18 Out

A que de seguro que moitos non coñeciades a existencia dunha editora de libros nacida en Rianxo? Pois si, porque en Xens (na parroquia do Araño) ten a súa sede Axóuxere Editora, un proxecto no que xogan un papel fundamental dous rianxeiros: José Manuel Tubío e Roberto Abuín.

Moitas veces, ao falarmos de libros e de literatura pensamos nos escritores, pero non nos lembramos dunha parte fundamental: dos editores. Eles buscan textos interesantes, danlle a oportunidade a creadores novos, axudan a difundir o pensamento, contribúen á normalización da nosa lingua… Sen editores os Castelao, Manoel Antonio e Rafael Dieste tampouco serían quen hoxe son. Así que é moi de loar o traballo e o esforzo que están a realizar estes dous mozos emprendedores rianxeiros, e máis nestes momentos de incerteza.

De esquerda a dereita, José Manuel Tubío e Roberto Abuín

“Que acontece pasa, que en tempos de crise non imos facer nada? Imos quedar na casa agardando? Nós decidimos tirar para adiante coa idea”, confesa José Manuel Tubío. Pola súa banda, Roberto Abuín comenta que “esta crise non é económica, senón de valores, unha crise ética que afecta á conciencia humana, á socioloxía. Estamos a perder o solo ético e humano; Axóuxere non ansía só gañar cartos, senón tamén dar que pensar, mover as conciencias”. Ao tempo, confesa que “oxalá isto vaia para adiante porque temos moitas gañas”.

Nacemento

Axóuxere Editora, como idea, naceu xa hai varios anos vencellada á Universidade Autónoma do Atlántico (Uniat). Buscaban crear un espazo universitario de aprendizaxe centrado nas humanidades. Non chegou a callar porque desapareceu a Uniat pero a idea continuaba intacta. Así que unha vez que Roberto Abuín volveu de México, onde traballaba nunha editora, atopáronse de novo todas as persoas que estaban a darlle voltas á cabeza para editar libros de pensamento e de ensaio en galego. E seguiron e seguiron ata que en xuño deste ano se constituíron como unha pequena editora independente “a nivel de mercado e de subvencións”, como salienta Roberto.

José Manuel comenta que “estamos a ser o que faltaba en Galicia”, xa que os seus “libros de pensamento libre” non eran doados de atopar na nosa comunidade. E precisamente chegan nun momento de especial necesidade destes textos, no que a crise económica, a clase política e os problemas sociais fan que escritos como o Indignádevos de Stéphane Hessel sexan unha referencia para moitos lectores. Cos seus textos, dende Axóuxere “mesmo nos adiantamos a outras editoras”, explica Roberto.

De momento só editan en galego, aínda que non pechan as portas a outras linguas. Como sinala o propio Roberto, “aspiramos a ir do particular ao universal. Algúns dos libros que editamos non están nin en castelán”, así que aspiran a chegar a máis públicos.

Títulos

Tendo en conta que hai poucos meses que botaron a andar, de momento os libros que podemos atopar en Axóuxere Editora non son moitos, aínda que irán aumentando pouco a pouco (de feito, de aquí ao Nadal xa están a traballar en catro obras novas). Un dos que máis destaca é TAZ. Zona Temporalmente Autónoma, escrito polo norteamericano Hakim Bey (seudónimo de Peter Lamborn Wilson). O que para moitos é pai ideolóxico dos hackers, escribe nesta obra “un dos manifestos ou textos-fonte de moitos dos movementos sociais contemporáneos”.

José Manuel Tubío coa obra TAZ. Zona Temporalmente Autónoma

Hai poucos días presentaron tamén Inmanencia viral, e para tal ocasión contaron co seu autor, o mexicano Fausto Altazi. Dende Axóuxere definen esta obra como “unha lúcida análise crítica do devir contemporáneo, facendo unha inmersión profunda nos tópicos da cultura pop, a industria do porno, o punk, a realidade virtual e outros submundos a través dos cales zumega a orde epistemolóxica imperante, o relato do poder e as súas tramas de control subxacentes”.

Outra das obras que ofrecen é Chamamento, un texto anónimo distribuído en Francia no 2003, no que os seus autores buscan “crebar as formas en que o imperio nos conformou nunha sensibilidade estéril, vaga e conformista”.

Fóra desta liña de pensamento e crítica teñen a obra Carabranca, de Iván Sende. Trátase dun libro que mestura texto e ilustracións e está enfocado a un público máis infantil.

Musas gregas

Cada colección de libros dentro de Axóuxere Editora ten o nome dunha musa porque a asocian a un valor. É o caso de Clío, vencellada coa historia e o pensamento, e coa que eles buscan contextualizar e dar unha visión a certas cuestións do pensamento e do futuro.

Calíope, a musa da fermosa voz, acollerá textos de carácter narrativa de experiencias de desenvolvemento persoal. De momento non teñen ningún libro, pero xa apuntan a autores como Tiziano Terzani con Un adiviño díxome ou Cartas contra a guerra. Ou ben a Sara Maitland con Unha viaxe ao silencio.

Por último, en Polimnia estarán os “textos de combate”.

Roberto Abuín co último dos libros distribuídos por Axóuxere, Inmanencia viral

Distribución

Os libros de Axóuxere Editora pódense comprar a través da súa web, ou ben nunha serie de librarías de toda Galicia. Nun primeiro momento a súa idea era falar eles directamente cunhas 15 seleccionadas previamente, pero xurdiulles a oportunidade de traballar coa distribuidora Prama (que está formada por catro editoras independentes), o que lles dá a oportunidade de chegar a máis de 40 librerías, de centrarse exclusivamente no traballo de editores e de ter unha mellor retribución (o normal é que o 33% dos cartos do libro vaia para a editora, outro 33% para a distribuidora e o 33% restante para a libraría; neste caso a distribuidora leva o 20%, polo que os editores poden quedar cun 50%).

Futuro

Aínda que a ideal inicial é seren unha editora, “algo está quecéndose” dentro de Axóuxere e todo fai indicar que nun futuro se convertan nunha “produtora cultura”, como eles confesan, mesturando a escrita coas novas tecnoloxías e o audiovisual.

Ao tempo, tamén están a perfilar, xunto coa Universidade de Santiago, como crear un espazo dixital para a produción e innovación literaria empregando aplicacións multimedia. É o que chaman o proxecto Telémaco.

Dentro de poucoas semanas tamén presentarán un proxecto de escrita colaborativa coa xente chamado Zoopolitik, e feito coa Universidade Invisíbel. A idea é presentar na súa web durante un texto os textos que van ir incluídos nun futuro libro para que todo o mundo os poida mellorar, reformular, dar ideas…

Queda claro que non estamos ante unha editora máis, senón ante unha que nace nun tempo adverso, que o fai con ideas moi claras e novidosas e que de seguro que dará que falar nos próximos anos.

O Pico Muralla

1 Out

O Pico Muralla é o punto máis alto da xeografía rianxeira, pero tamén o lugar no que o concello limita con outros tres veciños. Deste xeito alí hai un monolito no cal se indican os concellos que conflúen nese punto: Dodro, Rois, Lousame e…

pois o cuarto concello en discordia é nin máis nin menos que Rianjo. Parece mentira!! E que mal soa a todo isto.

Vendima: como se fai o viño

4 Set

Como cada ano, por estas datas, toca vendimar e facer o viño. Velaquí unha serie de fotografías nas que pretendo recompilar dun xeito breve o traballo que se fai na vendima.

O primeiro, claro está, é coller as uvas na viña unha vez que están maduras.


Hai que sacar as uvas verdes e tamén as podes e meradas. Unha vez escollidas as piñas de uvas boas, vanse almacenando en capachos ou seiras.

Cando xa temos un bo feixe de uvas, hai que pasalas pola esmagadora. Vamos, que se trituran. Antes nós faciámolo cun pau pero isto é máis rápido. E o de esmagalas cos pés si que teño que dicir que nunca o vin.

Aquí podedes ver a parte inferior da esmagadora, por onde pasan as uvas.

As uvas esmagadas van quedar nun barril de viño durante uns días. Cada certas horas, cun pau, hai que remexelas.

Pasados uns tres días, as uvas fermentan ou ferven, como dicimos na miña zona. No barril aparece esta especie de escuma. Cando desaparece é que o viño xa está listo para correrse.

Na parte inferior do barril nos temos un burato polo que deixamos saír o viño xa listo.

Unha vez que deixa de saír o viño, toca coller o bagazo (tamén chamado bagullo), que son os restos da uva . Estes restos aínda teñen moito viño que poderemos extraer mediante a lagareta.

Unha vez que teñamos o bagazo na lagareta, taparemos esta pola parte de arriba cunha serie de madeiras e comezará o prensado.

Segundo queiramos máis ou menos viño haberá que facer máis ou menos forza. Hai que ter en conta que co bagazo, meses despois, se pode facer tamén augardante, así que hai quen o quere máis seco e quen o prefire menos. O dito, unha vez prensado, o viño vai ao barril onde é preciso que arrepouse uns días e xa se pode beber.