Tag Archives: Taragoña

Subida o Castro Barbudo

22 Abr

O sábado 4 de maio os amigos da peña cicloturista Castro Barbudo van facer a XIV subida ó Castro Barbudo.

Aquí vos deixamos o link co cartaz anunciador e as bases de participación do evento:

http://www.castrobarbudo.com/drupal/node/277

https://i0.wp.com/www.castrobarbudo.com/drupal/system/files/marchas/14SubidaCastroBarbudo/PlanoDeSituacion.jpg

Fotos, crónica e vídeo da I Marcha BTT Concello de Rianxo.

8 Abr

Na nosa páxina do Facebook creamos un álbum con máis de 400 fotos, para non perder detalle do que pasou na I Marcha BTT Concello de Rianxo.

Como sabedes, dende a peña cicloturista Castro Barbudo traballaron duro para que máis de 500 competidores pasaran onte unha gran xornada coa súa bicicleta de montaña en Rianxo.

lonxa

Fotosderianxo, estivo no evento por partida dobre, por unha banda ao lombo dunha bicicleta e a outa parte coa cámara ó lombo. Eiquí vos deixamos unhas fotiños do que nos deixou facer o tempo tan chuvioso que onte tivemos…

-Cariña de felicidade do compañeiro Óscar  ás nove da mañán:

Image

E aquí ao chegar á casa, pasadas as 13.40 horas (foto sacada cun móbil), e despois de facer a ruta de 40 kilómetros:

fotooscar2

Como digo, dende a peña Castro Barbudo traballaron arreo para organizar unha marcha deste nivel. O sábado teño que dicir que pola parte fixen unha parte da ruta e había sitios con frechas un tanto difusas e, ao día seguinte, xa estaban retocadas e multiplicadas por tres, así que non pararon de traballar. Ademais, xa estaban na lonxa montando as mesas. O domingo á mañá foron os que máis madrugaron e pola tarde, ás 5, pasei por alí e estaban aínda recollendo, así que todas as grazas son poucas.

saida

Agradecer tamén ao concello de Rianxo esta oportunidade. Ademais, 6€ é un prezo máis que asequible, así que todos saímos gañando. E ver 500 persoas para unha proba deportiva en Rianxo non ten prezo. Hai que pensar que ao final moitos veñen de lonxe, con familiares e aproveitan para dar unha volta ou comer ou tomar algo no concello, así que é tamén unha boa oportunidade económica. Houbo xente que veu dende Portugal, de Monçao, outros de Vigo, da Coruña, Marín, Redondela… Tiven ocasión de andar cun que veu dende Cee e comentoume que se erguera ás 5.30 da mañá para acudir á proba.

A lástima foi, como non, o tempo. O sábado xa digo que tiven ocasión de andar por unha parte do tramo. A zona de Dodro, pasado o punto de avituallamento, estaba mal xa, pero o resto do circuíto. Total, que con tanta chuvia dende primeira hora do domingo, en lugar da I Marcha BTT Concello de Rianxo, podíase chamar perfectamente a I Marcha Lameiras de Rianxo 🙂

apelotonados

Certamente foi unha proba complicada e difícil a nivel técnico, pero as circunstancias complicárona máis.

Saímos puntuais, ás 9.30, do porto de Rianxo e demos un pequeno paseo por diante da praza de Castelao, onde os vendedores ambulantes aínda comezaban a montar os seus postos.

Un quilómetro máis adiante (foto superior), cando nos reagrupamos todos participantes por mor do estreito que é o paseo marítimo nesa zona, moitos puideron desfrutar da nosa costa, da praia de Tronco (algún parouse a facer fotos), pero despois xa comezaron as pistas con lama, aínda que a cousa se tranquilizou dende Isorna ata o alto de Asados. En Asados, pasado o monte Pelotiño, as subidas foron constantes e duras, aínda que sen lama. Pero máis dun tivo que baixar da bicicleta e subir andando porque tiraba do peito tanta rampla. Unha vez arriba de todo, os que tiñan biclicletas dobres puideron disfrutar dunha baixada intensa, estreita pero rápida e con pedras, destas das que é mellor non confiar.

Rematada esa baixada, tocou sufrir de novo e subir unhas costas duras (aínda que ao meu ver algo máis suaves que as anteriores). Ademais, a recompensa estaba preto, xa que chegábase ao quilómetro 20, onde estaba o punto de avituallamento sólido: bebidas, pasteis, froita… E moita xente collendo folgos. Dende a organización preguntaban se alguén ía facer a ruta de 60 kms e pedían que partiran xa, porque aínda quedaba o máis duro e non había tanto tempo.

E, certamente, pasado o punto de avituallamento, tocou sufrir moito. Era un morrer. En primeiro lugar, despois dun pequeno tramo de asfalto, chegamos a unha pista estreita que houbo que subir prácticamente, porque era imposible andar con tanta lama e auga. E, unha vez superado isto, chegamos a outra pista cunha pendente tan brutal que non quedaba outra. Ata custaba subila á pata. Pero as baixadas tamén tiña o seu aquel. Antes da Cruz do Abelán incluso había dous descensos moi perigosos por uns cortalumes, debidamente sinalziados pola organización. Eu mesmos sufrín de primeira man unha caída cando se me foi a roda de atrás. A persoa que viña xusto detrás miña, incluso me dixo que levara boa cuada, jeje

Despois, de Teaio ata Burés non había case costas, pero os camiños incluso empeoraron e desa lama-papilla pasamos directamente a regueiros con pedras. Normal que as pernas sufriran. Xa daba igual se chovía máis ou menos, porque todos estabamos enchoupados e coa cara bonita, bonita. Foi unha mágoa que tamén se cubrira con algo de néboa no monte, porque ao final a paisaxe nin se podía apreciar. Vamos, que foi a lei de Murphy elevada ao infinito (só hai que ter en conta que pola tarde non choveu).

lama

Atopeime polo camiño cun rapaz de Betanzos que estaba apuntado á proba de 60 Kms e tamén cun coñecido meu da Coruña que ía facer o mesmo percorrido, pero ao final, pola adversidade, foron a pola ruta de 40 kms. Así que a miña noraboa aos que puideron coa ruta longa, porque había que estar moi forte física e mentalmente. Eu rematei con calambres nas pernas e mesmo decidín ir un cacho por asfalto ante a imposibilidade de pedalear.

perna

Tamén quedei sen freos (na baixada por un cortalumes enriba da Castiñeiriña pasei medo e tiven que frear cos pés) a pesar de cambialos esta semana, e outra xente da marcha tamén me comentou que a penas podían frear e que os cambios, con tanta lama, ían moi mal. Vamos, que ata as monturas o pasaron fatal.

costas

Agora, volvo mencionar que a organización, para min, estivo de 10. En cada cruce sempre había alguén, ben de Protección Civil ou ben da organización, sinalando ben o camiño, parando os coches que ían polas pistas e informando co que necesitaras. Tamén pasaban de cando en vez quads, motos e incluso un rapaz da organización de Castro Barbudo, que merecía un premio, porque era o que máis rápido subía as costas, paraba a axudar con pinchazos ou cadeas rotas, e despois aínda che volvía a adiantar. Vamos, que estaba dun lado para o outro, pendente dos corredores e aínda tiña forzas para seguir. Así que, dende aquí, o noso recoñecemento.

axuda

Iso si, tamén había corredores que quixeron demostrar a súa fortaleza diante da cámara de Xoán Antón:

cabaliño

Tamén me dou algo de pena que o mal tempo provocara que algúns xa recolleran tan cedo. Cando eu cheguei a Rianxo, había coches que marchaban da vila xa coa bicicleta limpa, así que non quedaron á entrega de trofeos nin á comeola. Eles o perderon. Nós necesitamos unha pequena ducha para sacarnos tantas sales minerais do corpo:

lavado

Que xa digo que as calorías queimadas recuperáronse de novo grazas aos produtos da ría: xoubiñas, mexilóns, empanada (non é da ría, pero sabe tan ben ou mellor ca o marisco). Foi un día chuvioso pero onde desfrutamos un montón:

Image

E onde moitos puidemos competir contra nós mesmos nun deporte duro, e pasar un bo rato en compañía dos amigos:

mans

Aquí tedes ao superhome, ao titán entre os titáns, ao terror das lameiras e devorador de costas, Alejandro Trasbach Somoza, que foi o gañador masculino da marcha:

Image

Image

Aquí tedes tamén a Silvia Blanco Dosil, a superfémina que rematou a proba cando moitos quedaron polo camiño:

tia

Agardemos que para o 2014 haxa a II Marcha BTT Concello de Rianxo. E que o tempo nos dea unha tregua, para que os participantes poidamos desfrutar e aos organizadores lles chovan os parabéns, porque semella que o mal tempo escondeu toda a labor é todo o traballo que require un evento deste tipo. Brindamos para que se repita 😉

comida

Actualización: engadimos este vídeo gravado por Víctor Tasende, onde se pode ver a saída e algúns tramos do percorrido:

Teatro no Curral do Marqués

17 Feb

O dia 16 de febreiro no Curral do Marqués (Taragoña),asistimos á representación de Tapergüare, unha función a cargo de Ta, Per e Güare (Carro d´Eguas, Xián Iglesias e Raquel Ramos)

Image

Ó longo dunha hora de función este trio preséntanos un kit de supervivencia para capear á crise emocional á que nos enfrontamos día a día.

Image

Ó incrible prezo de 199,99 euros en oferta exlusiva para os curralenses, (prezo sen oferta 200 eurazos), admítense pagos contrareembolso, ó contado ou ben coa tarxeta de compra do Corte Inglés…

Image

O Buduíño, un utensilio para poder masacrar salvaxemente as persoas que che fan a vida imposibel no día a día.

Image

O Resbalín. un marabilloso unguento para aplicar no teu cute e que TODO CHE RESBALE!!!

Image

O Casco inhibidor, que achegará a ti esas ansias de poder ás que non estás acostumado.

Image

O Buscador de descambiado, que xira e xira míais forte canto máis descambiado teña no bolsillo a tua vítima…

Image

E así chegamos ó fin desta obra, deixándonos emprazados para unha vindeira función nas cales nos darán as claves para sobrevivir a políticos e banqueiros…

Image

ATA LOGUIÑO!!!!!

Todo listo para o Festival Antrospinos 2012

20 Xul

Nuns días celebrarase en Rianxo e, máis en concreto, en Campo Maneiro un dos festivais de música máis importantes da comarca e que, pouco a pouco, vai medrando en importancia e en afluencia. Falamos cos seus organizadores para que nos conten como se presenta este ano.

– Este é o quinto festival que organizades, pensabades hai cinco anos que tería esta continuidade e este éxito?

– Non, en absoluto! O certo é que hai cinco anos, máis ca un festival era unha festiña de aldea, apenas se contaban no Campo Maneiro un cento de persoas. Pero comezamos a organizar con moita ilusión, e como non tiñamos grandes pretensións todo nos facía mérito, unha parella que subía pola costa arriba para achegarse ao campo xa nos parecía un suceso!

– Que cousas foron cambiando dende as primeiras edicións?

– Practicamente cambiou todo, chegamos a un punto no que o festival precisaba de máis medios, máis infraestruturas, máis persoal na organización (aínda que iso non o acadamos) e moitas outras cuestións á hora de formularse o xeito de financiar a festa, dado que o festival se autofinancia case na súa totalidade. O Antrospinos deu un xiro radical e estamos orgullosos porque todo foi xurdindo a base de moito esforzo, a costa do noso tempo de lecer e boas doses de optimismo.

– Como xurdiu nos seus comezos a idea de organizar o festival máis importante de música de todo o Barbanza?

– O festival xurdiu da maneira máis anecdótica: nunha voda dunha rapaza taragoñesa, Violeta, un grupo de xente comezamos a falar da posibilidade de montar un pequeno festival de música folk, entre risas e caralladas a cousa finalmente saíu adiante, xuntáronse máis persoas e naceu o I Festival Antrospinos. A clave foi o feito de que desde había dous ou tres anos non se celebraban as festas do verán e a parroquia mostrouse participativa. A organización do encontro foi tan divertida que tiñamos necesariamente que repetir a experiencia en 2009, a II edición. E ata aquí chegamos…

– Cales son as grandes novidades deste ano?

– Por primeira vez cobramos entrada, unha cantidade simbólica pero que para o festival significa a súa permanencia ou, cando menos, seguir no nivel acadado nos dous últimos anos. E a nivel musical chegamos a novos países en busca da mellor música, contamos novamente cos nosos veciños portugueses a través de Kumpania Algazarra, a nivel español Alamedadosoulna ou os premiados Canteca de Macao, autores da banda sonora de Habitación en Roma de Julio Médem; e traemos un grupo húngaro, Bohemian Betyars, entre outros. E como non podía ser doutro xeito, coma cada ano seguimos a apoiar a música do país, con grupos insignia do panorama musical galego como Os Cempés, Quempallou, Dakídarría ou Ataque Escampe. Estas son as principais novidades da V edición do Festival Antrospinos.

– É doado organizar un festival nun momento económico tan complicado? Outros festivais teñen patrocinadores moi importantes (Estrella Galicia…), pero vós entendo que tedes que tirar de moita imaxinación e esforzo, non si?

– En realidade e sendo sinceros o festival nunca foi doado de organizar, aquí traballamos todos a tope, sexa para ir pedir ás empresas, para facer socios, montar cantinas, traballar detrás da barra, contactar con grupos, montar valados, pegar carteis, plantar árbores, montar os decorados ‘cutres’ das nosas festas, enviar notas de prensa, actualizar as redes sociais, contactar con distribuidores… Pero é certo que cos tempos que corren a cousa complícase a nivel económico e hai que dar moitas máis voltas para conseguir o que queremos, debemos intentar ser enxeñosos para atraer público e tamén para atopar as mellores alternativas económicas. Baixou o nivel de colaboracións tanto pola parte de empresas coma de particulares, aínda que temos colaboradores fieis como son os nosos socios, que desde 2011 contribúen decisivamente tanto coa súa cuota anual coma coa súa participación en todos os eventos organizados desde o FAP, e os nosos patrocinadores que por segundo ano consecutivo se comprometeron cunha inestimable colaboración económica.

– Este ano cóbrase entrada, credes que vai respostar a xente ou que se vai notar este feito?

– Temos boas espectativas neste senso dado que a pesares de sermos novos no eido cremos que isto acadou unha gran repercusión desde hai un par de anos para atrás. Estamos convencidos de que moita xente xa sabe da matraquillada e do ambiente de Antrospinos e non se vai botar atrás por unha entrada de 10€ os dous días. Se un se para a pensar, saír unha noite de copas sen ningún espectáculo que ver xa significa gastar bastante máis.

– Vós como asociación non tedes como fin ningún lucro, xa que os cartos gañados van para reforestar os montes de Taragoña. Como organizades isto?

– Primeiramente recadamos cartos non só para a plantación de castiñeiros e carballos, tamén para o propio festival. O resultado final das contas do ano é o que permite facer a inversión para a reforestación. Isto xurdeu hai uns anos con motivo das queimas que arrasaron o monte taragoñés, mais aparte desta motivación, partimos da base de que no século XXI a ecoloxía é clave, e o noso país, poboado masivamente de eucaliptos, o cancro forestal dos últimos trinta anos, e maltratado polos numerosos incendios, precisa dun apoio firme aínda que sexa a través de pequenos xestos coma o noso. Se todos facemos un pouquiño a cousa mellora sempre. Non desbotamos nun futuro poder levar a cabo esta actuación noutros montes do concello rianxeiro. En fin, o medio natural está presente en Antrospinos, non só coa plantación de árbores autóctonas, senón tamén con outras medidas adoptadas nas nosas festas coma o xa famoso FAPvaso.

– Se alguén quere facerse socio da vosa asociación, como o podería facer?

– Tan só ten que enviarnos nome e apelidos, data de nacemento, enderezo-e e un número de tlf a festivalantrospinos@gmail.com ou ben a través do noso facebook. Quen coñeza a calquera dos organizadores pode pórse directamente en contacto. Este ano os socios poden gozar do privilexio da entrada de balde ao festival e recibirán tamén un agasallo. E coma no ano anterior terán unha festa exclusiva ademais de contar con descontos en comercios do concello rianxeiro e outros limítrofes. Hai máis información sobre esta cuestión en www.festivalantrospinos.es

– Un dos maiores atractivos do festival é a matraquillada, na que se volca moita xente de Rianxo. Pensabades que participaría tanta xente?

– A verdade foi espectacular a resposta da xente con esta actividade! Consideramos a día de hoxe que isto xa se converteu nunha tradición na zona. Comezou sendo algo montado con vistas á xuventude e agora ten moita repercusión entre a xente de todas as idades, converténdose xunto co xantar e as actuacións da tarde no palco Carballo, nunha auténtica romaría popular. A diversión e o bo rollo da matraquillada marcan o carácter de Antrospinos. Con ela quixemos imprimir ese carácter das festas populares da aldea e cremos que o conseguimos. O matraquillo, elemento indispensable no rural agrario que hoxe xa non vemos tan de contino coma hai uns anos, convértese no elemento estrela, unha especie de atracción total para a xente de aquí e a de fóra. Ten un atractivo grande ir de carallada polas pistas de Taragoña dirección á praia montado nun chimpín e con música en directo amenizando a singular viaxe.

Fotos sacadas do facebook do Festival Antrospinos.

I Trofeo BTT-XC de Rianxo

16 Xul

O día 30 de xuño celebrouse en Rianxo o I Trofeo BTT-XC organizado pola peña Castro Barbudo. Realmente non me enterei ata ver este vídeo de Barbanza TV, pero paréceme unha moi boa iniciativa e vista en vivo tivo que ser espectacular:

Presentación da 5ª edición do Festival Antrospino

15 Xul

Navallas

29 Xan

Unha serie de fotos que fixen en Taragoña collendo navallas ou longueiróns (o certo é non sei moi ben cal é a diferenza).

Porto de Taragoña

28 Xan

Unha imaxe do porto de Taragoña ameazando tormenta no ceo.

O Castro Barbudo

21 Dec

O Castro Barbudo é un dos lugares máis famosos de Rianxo. É un monte que conta cun mirador e que está situado no alto da parroquia de Taragoña. Como podedes ver na primeira imaxe, o lugar ten unha altitude de 327 metros, ten unhas vistas privilexiadas ao mar e tamén á montaña, porque detrás hai moito máis monte e máis alto. Na segunda imaxe podedes ver arriba de todo o Pico Muralla e na última foto o estado lamentable do lugar, xa que para ir ata o mirador hai que pasar por un camiño que está cheo de toxos. Como para que vaian turistas!!

O Festival Antrospinos 2011

3 Ago

Antes de nada teño que dicir que este foi o primeiro ano que fun ao Festival Antrospinos (e iso que ía polo cuarto capítulo) e teño que dicir que estou moi impresionado. Sinceramente non me esperaba que tiveramos aquí ao lado, en Taragoña, un festival deste nivel: moitos grupos de todas as partes do mundo (ademais de músicos galegos pasaron polo festival artistas de Portugal, Arxentina, Barcelona ou Andalucía).

Pero sobre todo, o que me sorprendeu foi a organización. Había unha zona de acampada bastante amplia e con moitas tendas (o meu pai comentoume que o venres o pararan catro mozas portuguesas para preguntarlle por onde se ía ao festival).

O escenario era enorme, o cartel do máis variado e o lugar dos concertos estaba valado. A entrada era totalmente gratuíta pero non se permitía facer botellón, así que había un par de gardas de seguridade controlando que a xente non trouxera alcol. Entendo que era un xeito de poder afrontar os gastos do festival, porque no recinto a organización tiña as súas propias barras con bebida. Pero certamente quedoume a dúbida de se cos patrocinadores que teñen no cartel (a construtora Fuentes Esperante, a de pozos Tarrío&Suárez, a de polvo Fesba e a de autobuses Muíños) e co que puideron gañar entre bebidas e unha pequena tenda con artigos do Festival Antrospinos puideron cubrir todo.

Sinceramente, a miña felicitación aos organizadores, agardo que cada vez se coñeza máis o Festival Antrospinos e que dende o Concello se apoie a súa continuidade.

No perfil do facebook do Festival Antrospinos tedes un feixe de fotografías do evento, e recoméndovos que vos deades unha volta por alí, porque están moi ben. E eu tamén vos deixo algunhas que saquei do sábado. Estes son os andaluces Canijos Sin Fronteras, que cantaban a todas as Maris habidas e por haber: Maricarmen, Mariconchi… 🙂


E estoutros son os lisboetas Gilbert’s Feed Band, un grupo que intentaba irradiar alegaría e bo rollo no seu espectáculo: