Se queres apuntarte a baile, gaita, acordeón ou pandeireta, agora podes facelo cos de Vai de Roda. As inscricións realizaranse no Pazo de Martelo os sábados pola tarde do mes de outubro, ben a través do seu blog www.vaideroda.org ou ben no correo vaiderodarianxo@gmail.com:
Es de Asados ou do Araño e tes mala cobertura móbil dende hai unhas semanas? Entó é que tes o móbil con Vodafone ou con algún outro operador que vai pola súa redes, como móbilR ou Pepephone.
Aínda que parece mentira, isto non é unha corte ou un cortello, senón que era a vivenda de dúas persoas:
Grazas a Rabunho Rexeita descubrín que aquí vivía unha señora chamada Urbana e o seu fillo Chucho. No Araño coméntase que Urbana era unha persoa moi rica, que tiña moitos cartos (ata o punto de que incluso usaba billetes para acender os pitillos, aínda que como toda historia, pode ser inventada e máis propia dunha película). O caso é que tiña un gran problema: o alcol. Bebía moito. Ata tal punto era a súa dependencia que non facía máis que malvender as propiedades. Coméntase tamén que nunha aposta perdeu a súa fermosa casa nas Miráns e acabou xunto ao seu fillo nesta pequena vivenda que, como vedes, só ten unha porta e unha fiestra.
O caso é que o fillo, criado nese ambiente, tamén era unha persoa moi dependente do alcol e incluso podía ter algún problema psiquiátrico, pero era xente moi apreciada polos veciños. De feito, entre todos xuntáronse, reuniron material de construción e fixéronlle esta pequena vivenda nos Outeiriños:
Coméntase que cando os veciños entraron na outra vivenda para a mudanza, dentro había excrementos, polo que as condicións nas que vivían non eran as máis adecuadas.
Eu teño que dicir que de Urbana non me acordo, pero de Chucho si. De feito, precisamente grazas a Rabunho Rexeita descubrín unha foto del, que chega a nós grazas ao traballo que comezaron Miguel Somoza Rodríguez e Suso Santos Rodríguez e que pode verse nesta páxina.
O último día é o máis agardado por moitos e tamén o máis odiado para tantos outros, xa que vén un montón de xente de fóra, case non se pode camiñar pola praza e hai moito botellón. É o último día das festas, nas que se nos sentimos orgullos cantando A Rianxeira e ao tempo que se acenden miles de bengalas entre tres grandes palcos de orquestras, no noso coranzonciño tamén se ilumina algo. Para ben e para mal as festas de Rianxo son grandes festas, por is non deixan indiferente a ninguén.
Velaquí un dos momentos máis divertidos da Guadalupe, a festa da escuma que se fai sempre o último día antes da seisón vermú na praza de Castelao.
De novo, o último día da Guadalupe, o venres, foi festivo local. Os cativos non tiveron escola, polo que puideron desfrutar un montón de todas as actividades e xogos de Rianxolandia.
O luns 16 celebrouse por primeira vez en Rianxo un festival de música alternativo, o Rianxo on Fire. Viñeron un feixe de grupos, con distintos estilos e mesmo DJs. Eu teño que dicir que fun nun momento pola tarde e noutra de noite (xa sen cámara). Pola tarde case todo o mundo estaba preto do polideportivo, coas Juadalupeñas, polo que foi unha pena que coincidiran dous eventos ao mesmo tempo, xa que isto de seguro que lle restou público. E pola noite teño que dicir que facía un frío na praza da Guadalupe que metía medo.
De novo, un dos momentos máis agardados polos rianxeiros foi o do feirón mariñeiro, no que cada vez nos involucramos máis. Só hai que ver a xente que vai ataviada de época polas rúas. E, de novo, a cantidade de persoas que van cos amigos, a gaita ou un tambor e amenizan con música a xornada.
Fotos de Rianxo 