A ONG Solidariedade galega co pobo saharauí e as familias acolledoras do programa “Vacacións en paz” organizan varios actos solidarios que está previsto desenvolver neste mes de abril no Auditorio de Rianxo.
– Sábado 20, ás 20:30 h. Concerto a cargo de María Manuela, Barahunda (Helena de Alfonso e José Lara Gruñeiro), e Bea Porrúa e Alfredo Susavila, presentado por Ernesto Chao. Prezo: 5 euros
– Sábado 27, ás 20:30 h. Proxección “Hijos de las nubes. La última colonia”, premio á mellor película documental nos Goya 2013. Prezo: 3 euros
Como sabedes, dende a peña cicloturista Castro Barbudo traballaron duro para que máis de 500 competidores pasaran onte unha gran xornada coa súa bicicleta de montaña en Rianxo.
Fotosderianxo, estivo no evento por partida dobre, por unha banda ao lombo dunha bicicleta e a outa parte coa cámara ó lombo. Eiquí vos deixamos unhas fotiños do que nos deixou facer o tempo tan chuvioso que onte tivemos…
-Cariña de felicidade do compañeiro Óscar ás nove da mañán:
E aquí ao chegar á casa, pasadas as 13.40 horas (foto sacada cun móbil), e despois de facer a ruta de 40 kilómetros:
Como digo, dende a peña Castro Barbudo traballaron arreo para organizar unha marcha deste nivel. O sábado teño que dicir que pola parte fixen unha parte da ruta e había sitios con frechas un tanto difusas e, ao día seguinte, xa estaban retocadas e multiplicadas por tres, así que non pararon de traballar. Ademais, xa estaban na lonxa montando as mesas. O domingo á mañá foron os que máis madrugaron e pola tarde, ás 5, pasei por alí e estaban aínda recollendo, así que todas as grazas son poucas.
Agradecer tamén ao concello de Rianxo esta oportunidade. Ademais, 6€ é un prezo máis que asequible, así que todos saímos gañando. E ver 500 persoas para unha proba deportiva en Rianxo non ten prezo. Hai que pensar que ao final moitos veñen de lonxe, con familiares e aproveitan para dar unha volta ou comer ou tomar algo no concello, así que é tamén unha boa oportunidade económica. Houbo xente que veu dende Portugal, de Monçao, outros de Vigo, da Coruña, Marín, Redondela… Tiven ocasión de andar cun que veu dende Cee e comentoume que se erguera ás 5.30 da mañá para acudir á proba.
A lástima foi, como non, o tempo. O sábado xa digo que tiven ocasión de andar por unha parte do tramo. A zona de Dodro, pasado o punto de avituallamento, estaba mal xa, pero o resto do circuíto. Total, que con tanta chuvia dende primeira hora do domingo, en lugar da I Marcha BTT Concello de Rianxo, podíase chamar perfectamente a I Marcha Lameiras de Rianxo 🙂
Certamente foi unha proba complicada e difícil a nivel técnico, pero as circunstancias complicárona máis.
Saímos puntuais, ás 9.30, do porto de Rianxo e demos un pequeno paseo por diante da praza de Castelao, onde os vendedores ambulantes aínda comezaban a montar os seus postos.
Un quilómetro máis adiante (foto superior), cando nos reagrupamos todos participantes por mor do estreito que é o paseo marítimo nesa zona, moitos puideron desfrutar da nosa costa, da praia de Tronco (algún parouse a facer fotos), pero despois xa comezaron as pistas con lama, aínda que a cousa se tranquilizou dende Isorna ata o alto de Asados. En Asados, pasado o monte Pelotiño, as subidas foron constantes e duras, aínda que sen lama. Pero máis dun tivo que baixar da bicicleta e subir andando porque tiraba do peito tanta rampla. Unha vez arriba de todo, os que tiñan biclicletas dobres puideron disfrutar dunha baixada intensa, estreita pero rápida e con pedras, destas das que é mellor non confiar.
Rematada esa baixada, tocou sufrir de novo e subir unhas costas duras (aínda que ao meu ver algo máis suaves que as anteriores). Ademais, a recompensa estaba preto, xa que chegábase ao quilómetro 20, onde estaba o punto de avituallamento sólido: bebidas, pasteis, froita… E moita xente collendo folgos. Dende a organización preguntaban se alguén ía facer a ruta de 60 kms e pedían que partiran xa, porque aínda quedaba o máis duro e non había tanto tempo.
E, certamente, pasado o punto de avituallamento, tocou sufrir moito. Era un morrer. En primeiro lugar, despois dun pequeno tramo de asfalto, chegamos a unha pista estreita que houbo que subir prácticamente, porque era imposible andar con tanta lama e auga. E, unha vez superado isto, chegamos a outra pista cunha pendente tan brutal que non quedaba outra. Ata custaba subila á pata. Pero as baixadas tamén tiña o seu aquel. Antes da Cruz do Abelán incluso había dous descensos moi perigosos por uns cortalumes, debidamente sinalziados pola organización. Eu mesmos sufrín de primeira man unha caída cando se me foi a roda de atrás. A persoa que viña xusto detrás miña, incluso me dixo que levara boa cuada, jeje
Despois, de Teaio ata Burés non había case costas, pero os camiños incluso empeoraron e desa lama-papilla pasamos directamente a regueiros con pedras. Normal que as pernas sufriran. Xa daba igual se chovía máis ou menos, porque todos estabamos enchoupados e coa cara bonita, bonita. Foi unha mágoa que tamén se cubrira con algo de néboa no monte, porque ao final a paisaxe nin se podía apreciar. Vamos, que foi a lei de Murphy elevada ao infinito (só hai que ter en conta que pola tarde non choveu).
Atopeime polo camiño cun rapaz de Betanzos que estaba apuntado á proba de 60 Kms e tamén cun coñecido meu da Coruña que ía facer o mesmo percorrido, pero ao final, pola adversidade, foron a pola ruta de 40 kms. Así que a miña noraboa aos que puideron coa ruta longa, porque había que estar moi forte física e mentalmente. Eu rematei con calambres nas pernas e mesmo decidín ir un cacho por asfalto ante a imposibilidade de pedalear.
Tamén quedei sen freos (na baixada por un cortalumes enriba da Castiñeiriña pasei medo e tiven que frear cos pés) a pesar de cambialos esta semana, e outra xente da marcha tamén me comentou que a penas podían frear e que os cambios, con tanta lama, ían moi mal. Vamos, que ata as monturas o pasaron fatal.
Agora, volvo mencionar que a organización, para min, estivo de 10. En cada cruce sempre había alguén, ben de Protección Civil ou ben da organización, sinalando ben o camiño, parando os coches que ían polas pistas e informando co que necesitaras. Tamén pasaban de cando en vez quads, motos e incluso un rapaz da organización de Castro Barbudo, que merecía un premio, porque era o que máis rápido subía as costas, paraba a axudar con pinchazos ou cadeas rotas, e despois aínda che volvía a adiantar. Vamos, que estaba dun lado para o outro, pendente dos corredores e aínda tiña forzas para seguir. Así que, dende aquí, o noso recoñecemento.
Iso si, tamén había corredores que quixeron demostrar a súa fortaleza diante da cámara de Xoán Antón:
Tamén me dou algo de pena que o mal tempo provocara que algúns xa recolleran tan cedo. Cando eu cheguei a Rianxo, había coches que marchaban da vila xa coa bicicleta limpa, así que non quedaron á entrega de trofeos nin á comeola. Eles o perderon. Nós necesitamos unha pequena ducha para sacarnos tantas sales minerais do corpo:
Que xa digo que as calorías queimadas recuperáronse de novo grazas aos produtos da ría: xoubiñas, mexilóns, empanada (non é da ría, pero sabe tan ben ou mellor ca o marisco). Foi un día chuvioso pero onde desfrutamos un montón:
E onde moitos puidemos competir contra nós mesmos nun deporte duro, e pasar un bo rato en compañía dos amigos:
Aquí tedes ao superhome, ao titán entre os titáns, ao terror das lameiras e devorador de costas, Alejandro Trasbach Somoza, que foi o gañador masculino da marcha:
Aquí tedes tamén a Silvia Blanco Dosil, a superfémina que rematou a proba cando moitos quedaron polo camiño:
Agardemos que para o 2014 haxa a II Marcha BTT Concello de Rianxo. E que o tempo nos dea unha tregua, para que os participantes poidamos desfrutar e aos organizadores lles chovan os parabéns, porque semella que o mal tempo escondeu toda a labor é todo o traballo que require un evento deste tipo. Brindamos para que se repita 😉
Actualización: engadimos este vídeo gravado por Víctor Tasende, onde se pode ver a saída e algúns tramos do percorrido:
Hoxe tivemos a sorte de asistir á preestrea de O tempo de Pájaro Pinto, obra escrita polo xa falecido Andrés Martínez “Pancho”, e posta en escea polo Grupo artístico de teatro, música e danza de Rianxo,coas colaboracións do Concello de Rianxo, Asoc. Cultural Fogo Fatuo e oCadro Artístico Airiños
-Elenco de actrices e actores que representan a obra:
-Texto do programa de man da autoría do amigo Xesús Santos:
Recente aínda o éxito de “O soño do barbeiro”, comeza Pancho Martínez a escribir un novo texto teatral ocorrido nunha vila mariñeira: “O tempo do pájaro pinto”. Pero o infortunio arrancouno de entre nos nada mais comezar os ensaios; por iso os compoñentes do elenco -que el mesmo elexíra- fixo seu o compromiso de levar a cabo o proxecto inicial, e así renderlle unha homenaxe de gratitude a un home que, dende a triple vertente de actor, autor e director teatral, animou e realzou a escena galega.
O nome da obra ven dunha cantiga que se fixo popular os anos corenta e que coincidíu no tempo cun enorme banco de xoubas., Un xoubal que durou dous anos e fixo cambiar por completo a vida económica dos mariñeiros. Pero como o diñeiro se gastou a mans cheas, sen previsións de futuro, a ganancia da xouba foise indo e a vila quedou sumida outra vez nun mar de escasedade, sen outra saida posible máis que a da emigración.
O fio argumental mantense na conversa entre un avó e un neto que busca información para escribir unha novela, deste modo toman vida os sucesos mais relevantes da época. Pola escena pasan ademais do alcalde e o mestre, mariñeiros e pescas, que alternan con outros personaxes curiosos, como son un fracasado inventor brasileiro ou un avispado vendedor andaluz, que tanto lle vende ás señoras xoias e perfumes coma lle monta aos maridos un espectáculo de cabareteiras.
Hoxe imaxinamos ao amigo Pancho polo escenario do ceo cunha claqueta que di: ¡Graciñas, Rianxo!. E nós respondémoslle:
¡¡Graciñas, recordado Pancho!!
A obra e moi entretida e amena de pasar, deixovos unhas cantas fotiños do que foi dando de si a función:
-O alcalde Adolfo Muiños e José Ricardo losada, que se encargaron de darlle entrada á obra, (cabe destacar a emotiva louvanza de Ricardo a Pancho).
-Avó e neto dando pe a cada pase:
-As pandeiras de “Aleivosía” da Asoc. Cultural Fogo Fatuo.
-E diferentes tomas do transcorrer da obra:
Por último cabe tamén destacar que canda a obra íanse proxectando imaxes antigas de Rianxo tiradas do libro “Rianxeiros” O legado de Xosé Pérez -Casa Museo Manuel Antonio.
Venres 5 e sábado 6 de abril – Centro Sociocultural-Auditorio de Rianxo
OBRADOIRO DE ESCRITA CREATIVA: Da realidade ao papel (sobre a creación de personaxes) impartido por Elisa Iglesias Gil dentro do programa de residencias da Editorial Axouxere coa colaboración do Concello de Rianxo. O prazo de inscrición remata o venres 4 de abril Máis información
Sábado 6 de abril – 12.00 horas – Centro Sociocultural-Auditorio de Rianxo
PROXECCIÓN AUDIOVISUAL E INAUGURACIÓN DA EXPOSICIÓN Un mar de Mulleres organizada polo Grupo de Acción Costeira 7 (Vigo-A Garda) e a Asociación Mulleres en Acción. A exposición poderá visitarse dende o 6 ata o 20 de abril e dende o 22 abril ata o 5 de maio nos centros culturais de parroquias (lugar e horarios anunciaranse con antelación) Máis información
Sábado 6 de abril – 18.00 horas – Auditorio de Rianxo
CONCERTO ORQUESTRAS XUVENÍS cargo do alumnado mozo de Estudio, Escola de música (Santiago de Compostela) e da Escola de música Juan Francés de Iribarren-Sangüesa (Navarra) coa colaboración do Coro de Nenos de Estudio, escola de música, Combo tributo a John Scofield de Estudio, escola de música, Combos da Escola Juan Francés de Iribarren, Alumnado e combos da Escola de Música de Rianxo e o Alumnado do Seminario de Jazz e Música Moderna de Burela Máis información
Domingo 7 de abril – 20.00 horas – Auditorio de Rianxo
TEATRO O Tempo do Pájaro Pinto, estrea da obra póstuma de Andrés Martínez “Pancho” a cargo do Cadro Artístico de Teatro, Música e Danza de Rianxo baixo a dirección de Xaquín Lorenzo. Aforo limitado, as entradas (máximo 2 por persoa) poden retirarse unha horaantesdo comezo da representaciónMáis información
Esta fin de semana dei unha pequena volta pola praia de Cunchas e vin que un dos seus maiores atractivos, o pequeno bosque de piñeiros que está ao seu comezo, sufriu a tala de varias árbores. Polo que vin, algunhas árbores estaban arrincadas de raíz, polo que igual puideron caer por unha tormenta. Pero outras foron cortadas directamente, non sei se porque presentaban algún risco ou non. Algún de vós sabe que pasou?
ACTUALIZACIÓN: puxémonos en contacto por correo coa Alcaldía e indicáronnos que a finca na que se cortaron os piñeiros é particular e que o dono obtivo un permiso da Xunta para facer a tela. Por outra banda, é certo que “un tornado levantou varios” piñeiros, pero aproveitando iso procedeuse á “curta doutros”. Dende a Alcaldía tamén comparten connosco en que é unah mágoa que pasara isto, xa que se “estragou unha fermosa paisaxe” que cada ano atrae a moitos rianxeiros e turistas.
Cando alguén de Rianxo fala de Baltar, a todos se nos vai directamente a cabeza ao pazo que hai xunto á praia de Tanxil. Pero o de seguro que non sabedes é que na fachada do concello hai unha placa conmemorativa en agradecemento á súa persoa e que se lle puxo en vida. Vamos, que foi un home moi importante para Rianxo.
Na placa, en castelán, pódese ler: “Rianjo, a don Ángel Baltar Cortés, sabio cirujano, honra de Galicia y gloria de España. En testimonio de gratitud por su constante cariño a esta villa. Año de 1929”. Despois explicaremos o motivo exacto desta placa, porque antes queremos falar de Ángel Baltar.
Foi o penúltimo fillo dunha familia acomodada (o pai era farmacéutico e mesmo foi alcalde de Padrón) de oito irmáns e naceu en Padrón, o día 12 de marzo de 1868. Estuda Medicina en Santiago, carreira que acaba en catro anos. Durante un curto período de tempo exerce a docencia, xa que gaña unha praza como profesor axudante de Fisioloxía, aínda que despois é médico rural en Rois, ata que pasa a ser médido no Hospital Real de Santiago de Compostela, onde foi director durante varios anos.
En 1908 inaugura o primeiro sanatorio quirúrxico de Galicia e chega a converterse no “máis prestixioso cirurxián de Galicia da súa época”. Mesmo foi inventor de aparellos médicos como, entre outros, unha pinza de fixación do globo ocular para a operación de cataratas, un aparato dispensador de agua estéril para que os cirurxiáns puidesen lavar as mans ou un gancho para extracción de moedas e doutros corpos estraños.
Era tamén amigo dos Castelao e dos Dieste. Como aficionado da poesía, publicou poemas adicados á Virxe da Guadalupe, ás xentes da ría de Arousa e mesmo a Castelao. Morre en 1934, mentres realiza unha operación, ao sufrir un derrame cerebral.
Todos estes datos son do doutor Fernando Ponte Hernando (fonte orixinal), quen ademais escribiu o libro Dr. Angel Baltar Cortés (1868-1934) Maestro de cirujanos. Colección Scripta. Ediciones Inéditor, da Coruña.
Non obstante, aínda queda chegar ao motivo polo que foi nomeado fillo predilecto de Rianxo. Ángel Baltar, ademais de ser un gran cirurxián, tamén era un home moi xeneroso, ao que os historiadores locais Xesús Santos e Xosé Comoxo cualifican de “anxo da garda da vila rianxeira” no seu libro Biografía de Arcos Moldes (Rianxo: apuntes dunha vila mariñeira). 1865-1944
Nesta obra podemos ver como Baltar constrúe o seu pazo en Rianxo (si, ese que está ao lado de Tanxil) en 1913 e como axuda economicamente unha e outra vez ao Concello. Así, pon cartos para “a instalación dun novo alumeado público na vila: o eléctrico”. Pero tamén ten un gran comportamento como médico cos veciños na gripe de 1918 e mesmo vai co alcalde a visitar o Gobernador Civil e o Presidente da Deputación para solicitar axudas para distintas actuacións e obras da localidade.
Por todo iso será nomeado fillo adoptivo (1925) e tamén fillo predilecto (1927) de Rianxo. Prestará de novo cartos do seu peto para que se repare parte do camiño a Tanxil, desfeito polas chuvias do inverno de 1927. Finalmente, o Concello decide encargarlle ao escultor Francisco Asorey “una placa de mármore con aplicacións de bronce, que perpetuase o agradecemento do pobo por ese constante labor en favor da vila”. Colócase en 1929 nun acto multitudinario.
Como sabedes, estamos a preparar unha exposición titulada Ruando Rianxo, patrocinada polo Concello, na que buscamos descubrir a nosa localidade a través das súas xentes. E unhas das persoas que terá o seu pequeno oco, é Nuco.
Cando naceu, puxéronlle Robustiano, pero de aí a cousa pasou a Rubustianuco e, finalmente, a Nuco, como o coñece todo o mundo. E para quen non o coñeza, velaquí a súa ficha de presentación: Nuco Losada Romero, nacido en 1945, “un rapaz de Rianxiño, fillo de Antonio e de Flora, que non é de Uruguai nin de Nova York”, pero que non deixa de ser un artista autodidacta cunha gran obra.
Para descubrires o seu potencial artístico, só tedes que pasarvos polo seu museo de Rianxiño onde nin tan sequera cobra entrada. Tedes as indicacións postas na entrada de Rianxo (xunto á rotonda do pavo real), aínda que sorprende saber que as tivo que pagar el do seu peto. Porque Nuco quere amosar ao mundo que o que fai tamén é digno, ten calidade e paga a pena. “Teño moita forza e non vou parar“, comenta mentres nos ensina o seu museo. “A min ninguén me axudou nunca”, pero iso non quita que no 2012 entraran a ver as súas esculturas “unhas 900 persoas, de Calanda, de Negreira, de Vilagarcía, de Canarias, ingleses, franceses… que tamén consumiron no concello, así que tampouco custaba nada sinalizar o museo”. Pero non, saíron do seu peto.
O museo de Nós Nuco está feito no baixo da súa casa. Son uns 150 metros cadrados, o que supuxo moitos anos de loita, “recibindo moitos parabéns e alegrías, pero tamén levando moitos paus, sobre todo ao principio”. Trátase dun museo “feito por un home só, que non deixa de ser unha punta de lanza convidando a outros artistas a crearmos unha rede de museos, que podemos”. Nuco mesmo indica que “sería moi bonito que Rianxo fora a terra dos museos“.
Porque Nuco ten corazón de artista, pero mans de currante. Foi case toda a vida carpinteiro de ribeira e para poder crear tiña que durmir moi pouco. “Téñome deitado ás 3 da mañá e levantado ás 7 para ir ao traballo. Aquí hai moito sacrificio”, confesa. Ao tempo, explica que ese esforzo era visto por moitos como un compartamente pouco habitual, porque “no seu día chamábanme O Loco da Colina. Hoxe en día ninguén o fai, porque o Loco do Colina sabía o que quería”.
De feito, é un home de verbo fluído e de ideas claras. As dúas horas que estamos con el pasan rapidamente. É un pracer poder escoitar as explicacións de cada una das obras que saíron da súa imaxinacións e do seu traballo. Así por exemplo, cando nos amosa unha peza sobre a emigración dinos que el a viviu en persoa, “así que sei o que se sente. É unha dor moi profunda, que che afecta a todo”.
E no momento de ver unha escultura sobre a lingua, coméntanos que en ocasións van escolares ao seu museo e lles transmite a idea de que a lingua “está nunha cárcere, porque pensamos en galego pero non o falamos. Cada un é libre de falar a lingua que queira, pero que non pensen que por falar castelán un vai ser máis intelixente, porque a intelixencia é patrimonio de quen a ten“.
Déixovos aquí unha entrevista que lle fixemos a Nuco, para que poidades afondar mellor na súa personalidade e na súa obra. Aínda que o mellor é que vos pasedes directamente polo seu museo, o coñezades en persoa e poidades desfrutar das súas creacións 😉
– A súa primeira escultura foi un deus maorí no Pacífico. Por que esta obra? Como naceu esa idea?
– Nesas datas estaba eu navegando a bordo dun container holandés, eran tempos nos que aínda usaba a pintura como canle de expresión artística. Lembro que quedara sen material para pintar nunha vila moi pequena de nome Maunganui e como me atopaba predisposto a facer algo, ocorréuseme esculpir nun pequeno tronco de madeira de teca un deus Maorí: Marakihao, mítico ser mariño de rostro humano e lingua bífida, coas mans abertas sobre o ventre. Estiven un ano en diferentes vilas e cidades de Nova Zelandia, a palabra “maorí” significa “ común, normal”. A escultura éncheme porque a partir dun debuxo é necesaria unha grande loita contra a materia para chegar a un fin que se poida considerar artístico.
– Antes tamén practicara a pintura, pero non o enchía. Que atopou na escultura que non tiña a pintura?
– A escultura é tridimensional pero tes que traballar catro caras, todas distintas. Podemos dicir que nunha escultura coexisten catro cadros desiguais. Fago escultura porque me gusta e se houbera que nacer para algo, estou seguro que eu nacería para ser escultor. Todo o que fixen na miña vida diferente a iso, en certo modo consíderoo tempo perdido. Sinto paixón polas artes, pintei ao óleo pero a pintura non me acaba de encher, un pasa media vida buscando para o que valer, e cando o atopa dedícase a iso con todas as forzas; eu considérome afortunado porque atopei a miña canle de expresión: a escultura.
– Cal é a obra da que se sente máis orgulloso?
– Moi difícil dicir de que obra me sinto máis satisfeito, unhas teñen simbolismo, outras forza expresiva, e outras unha execución superior. Non obstante, iso moitas veces non é suficiente para considerar a unha obra a máis querida. Considerando que eu son o pai de todas elas, por exemplo se un pai ten catro fillos, tres sans e un enfermo, posiblemente o seu cariño máis grande o leve o máis débil, o fillo enfermo; iso e o que me pode pasar a min. Aprezo a todas igual, non quero ciumes aquí dentro, en todo caso prefiro que sexa o espectador quen marque as diferenzas.
– Como é o seu proceso creador? Tarda moito en elaborar cada obra?
– O tempo que me leva facer unha escultura, depende case sempre do meu estado anímico, hai días que os paso dando voltas polos camiños da preguiza, sen ganas, e de repente xa na escurecida ao mellor éntrame unha especie de febre e póñome a traballar ata ben entrada a noite sen saber como me atoparei o día seguinte; difícil tarefa poñerlle data de acabado a unha peza miña.
– Traballa coa pedra, co ferro e coa fibra de vidro. Son materiais moi distintos entre si. Como decidiu cambiar duns a outros? É autodidacta á hora de aprender a traballar estes materiais?
– Ao longo de todos estes anos cambiei varias veces de material. Gústame estudar cada un deles, saber que se lle pode conseguir, e tamén demostrarme a min mesmo que podo facer unha escultura no material que se me antolle. Son autodidacta en todo, a miña universidade non ten teito nin paredes, é a escola da vida.
– O logotipo do seu museo ten unha antena, xa que busca captar calquera cousa que o poida inspirar. Que foi ata o de agora o que máis o inspirou: os libros, a personalidade da xente, a tradición…?
– No meu logotipo destaca unha antena que ten dúas facetas ben distintas: emisora é receptora, as ideas para facer as miñas esculturas proveñen dos feitos que se dan nesta grande obra de teatro que é a vida e tamén do que vexo na natureza.
– Boa parte da súa obra ten unha relación moi estreita con Galicia e con Rianxo. Necesitaba plasmar o que o rodeaba?
– Nun principio sentín a necesidade de plasmar nos meus traballos todo aquilo que me era máis próximo e me falaba da miña terra, nado en Rianxo era moi difícil non facer un percorrido polos persoeiros da literatura, os oficios, a tradición. Xa logo, máis adiante, as miñas esculturas fixéronse máis universais, cosmogónicas.
– Cre que moitas veces se confunde o talento e a creatividade coa loucura?
– Non creo que a xente corda confunda talento e creatividade coa loucura, pero aínda que así fora, bendita loucura. Algunhas persoas aprovéitanse da extravagancia para disimular a súa mediocridade e a mellor virtude que pode ter un artista e a sinxeleza, a simplicidade… e obra. O hábito non fai o monxe.
– Como xorde a idea de crear un museo?
– Comecei a facer esculturas e a contalas, o día que non souben cantas tiña díxenme a min mesmo: chegou a hora de ter un museo, eis o Museo de Nós Nuco.
Podedes visitar gratis o Museo de Nós Nuco de luns a sábado de 18.00 a 21.00 horas, ou ben concertar previsamente visita para outros horarios no teléfono 981.86.02.85 ou no correo riodexeixos@hotmail.com
O Club Xadrez Rianxo organiza o próximo sábado 23 de marzo as 12:00 horas no Auditorio de Rianxo unha conferencia de primeiro nivel, xa que a imparte o xornalista deportivo e especialista en xadrez Leontxo García.
Baixo o título de “Viaje al fascinante mundo del ajedrez”, Leontxo García nunha viaxe imaxinaria de centos de séculos na histora do xadrez, deterase nos momentos máis importantes deste deporte, dende a súa invención na India ata a súa chegada a España cos musulmáns. Tamen contará as súas vivencias persoais cos mellores xogadores dos últimos 35 anos, como Fischer, Karpov, Kasparov, Anand, Carlsen ou as irmás Polgar.
A conferencia, segundo nos indican dende o Club Xadrez de Rianxo, “está pensada para todos os públicos e, sen subida, é un acto que vai sorprender totalmente a todos os asistentes pola capacidade do conferenciante de atraer a atención dos participantes. Un evento moi ameno e cargado de anécdotas”.
Leontxo García é conferenciante, presentador, comentarista e xornalista especializado en xadrez. Ten a Medalla al Mérito Deportivo, outorgada polo Gobierno español en setembro de 2011, posúe o Premio do Comité de Deportes da URSS, concedido en Leningrado 1986, “pola mellor cobertura do Campeonato do Mundo de Xadrez” e os Premios Nacionais Chessy 2007 e 2011 “á persoa que máis difundiu o xadrez en España”. Ademais, é xornalista en El País onde escribe unha columna diaria e colabora semanalmente con RNE.
Velaquí o podedes ver neste vídeo falando sobre a rivalidade entre Karpov e Kasparov:
Hoxe colgo un par de fotos comigo (que non miñas, porque son do amigo Xoán Antón) para agradecervos unha cifra que non deixa de ser significativa: 50.000 visitas ao blog. A algún de seguro que lle parecen poucas, pero a min parécenme demasiadas para un pequeno proxecto que trataba de recoller en fotografías todo o que ten Rianxo. Era unha forma de descubrir os recunchos de cada unha das nosas parroquias, ao tempo que podiamos coñecer aos nosos veciños ou ben ter información de eventos interesantes.
O blog, ademais, cumpriu o pasado mes de febreiro nin máis nin menos que catro anos. O 16 de febreiro de 2009 abría esta bitócara cunha foto da estatua de Castelao na Ribeira. Así que toca unha dobre celebración.
Facendo números, o que máis se busca no blog son as fotos das festas da Guadalupe. De feito, no mes de setembro e de outubro as visitas dispáranse sempre 🙂 Pero tamén é moi consultada a sección de Rianxeiros, a dos Cruceiros, a dos pazos do Concello (o dos Calotes e o de Baltar), e tamén a entrevista a Vanessa Martínez e a reportaxe a Esther Carrodeguas. Outro dato curioso é que despois de España está Estados Unidos en canto a visitas, e despois veñen Alemaña, Suíza, Uruguai e Francia.
Como moitos xa sabedes, vivo por causa do traballo (e agradecido que estou) na Coruña, aínda que como bo rianxeiro sempre que podo veño ata a terra, así que non sempre podo facer todas as fotos que me gustaría. Dende hai uns meses, non obstante, Xoán Antón Castro tamén escribe e publica neste blog, así que quero darlle as grazas polo seu traballo, porque moitas das visitas son mérito del. Intentaremos afondar a partir de agora nunha etapa máis informativa neste blog, sen perder a referencia fotográfica e a recompilación de imaxes dos lugares interesantes da nosa localidade. E tamén daremos boa mostra do que estamos a facer para a exposición de Ruanxo Rianxo.
Agardo que sigades participando neste blog porque é un pracer a vosa visita 😉
Fotos de Rianxo 