Esta fin de semana pasada estrearon os de Airiños o seu Cabaré dos 80…Anos de Airiños, cun cheo total no Auditorio os dous días e, como non, tamén no día da preestrea.
Fotos de Rianxo estivo alí ese primeiro íia, o da preestrea, para acadar esas tan ansiadas fotografías do grupo de teatro en activo máis antigo de Galiza. Desfrutamos moitísimo desdes 90 minutos cheos de humor, baile, posta en escea…
Onte dia 24 de agosto celebrouse na praza de Rafael Dieste o XI festival de baile e música tradicional Aleivosía.
A Agrupación de baile e música tradicional Aleivosía pertencente á Asociación Sociocultural Fogo Fatuo de Rianxo e en colaboración coa Área de Educación, Cultura e Normalización Lingüística do Concello de Rianxo, levaron a cabo este evento dentro da programación do Verán Cultural 2013.
Polo palco habilitado para a ocasión pasaron un total de 7 agrupacións que conforman Aleivosía e que contan con integrantes dende os 3 até os 50 anos de idade que deleitaron ó numeroso público asistente na praza a unha noite chea da mellor esencia da cultura tradicional con bailes, pandereteiras, gaiteiros, e un sorteo de diferentes agasallos que foron entregando ós/ás gañadores/as.
Aquí vos deixamos unhas fotiños do que foi dando de si o festival.
Acaba de publicarse a programación cultural en Rianxo para estes meses de calor. Ademais, a foto tan chula que vedes está feita polo meu compañeiro Xoán Antón Castro, a quen tedes a ocasión de ler tamén por aquí. Como sei que igual lle dá pau subir a foto, xa o fago eu 🙂
Entre as actividades de xullo, ademais das festas típicas como as de Taragoña, destaca o Festival Antrospinos, do cal falaremos en breve aquí mesmo. Tamén haberá unha feira do libro do 25 ao 28 de xullo e a famosa festa da xouba. Pero mellor botádelle vós mesmos un ollo:
O pasado sábado 1 de xuño poidemos desfrutar dunha obra de teatro a cargo do Centro Dramático Galego no auditorio de Rianxo.
“Días sen gloria” é unha obra de Roberto Vidal Bolaño, desta vez dirixida pola galega aínda que afincada en Madrid, Fefa Noia. Esta obra de Bolaño xa fora esceneografiada polo propio autor hai xa 20 anos con el mesmo no papel de protagonista. Nesta ocasión, o actor Manuel Manquiña protagoniza o papel principal nun reparto no que tamén participan Eva Souto, Borja Fernández, Felisa Segade e Sergio Zearreta.
“Días sen gloria” fala dun camiño que xunta a dous personaxes ben distintos, por un lado unha moza prostituta que trata de darlle caza a un cabaleiro que marchou a Compostela sen terlle pagado os seus servizos de duas semanas. Por outro lado, estará acompañada no seu periplo por un vello esmoleiro que a cambio de levala por atallos lle esixe unha recompensa en cartos e algo máis…
As aventuras e desventuras desta peculiar parella vanse debullando ó longo de 30 días en 50 escenarios diferentes que se condensan en hora e media de tensión continua, e na que se van atopando con cegos, tolos, prostitutas, predicadores, etc, e tamén co propio cabaleiro rodeado dos seus achegados máis fieis.
Finalmente e logo de algunha que outra sorpresa inesperada, a obra remata co triunfo da solidariedade, do amor e, como non, coa morte, que dende un primeiro instante da obra xa se vén insinuando.
O pasado 24 de maio, no Auditorio de Rianxo tivo lugar un concerto pertencente ao programa de Rede de Músicas Soltas que organiza a Central Folque co Concello de Rianxo.
Nesta ocasión, Sérgio Tannus presentou o seu novo traballo Son Brasilego e estivo acompañado dos tamén brasileiros Serginho Sales (teclado, Minas Gerais) e Paulo Silva (percusións, Baía). Na gravación deste último traballo, Sérgio estivo acompañado dunha constelación de máis de 40 artistas do Brasil, Portugal e Galiza: Uxía, António Zambujo, Joao Afonso, Ugia Pedreira, Narf, Emilio Rua, Carlos do Carmo, Óscar Fernández, Xoán Curiel, Pepe Sendón, Marcos Teira, Couple Coffe, Ariel Ninas…
Polo escenario do auditorio poidemos ver pasar dende varias clases de guitarras, unha gaita, violín, e mesmo unha zanfoña.
Coido que para os alí asistentes a experiencia nos resultou gratificante, e os tres artistas afanáronse en esgrimir toda a súa arte para facérnolo pasar o mellor posible.
Ó saír do concerto fixémonos co CD, e o trío de artístas estiveron encantados de asinarnos nel.
Na tarde noite de onte 25 de maio celebrouse no Campo de Arriba en Rianxo o VIII Serán Mar de Rianxo de Vai de Roda.
Ás oito da tarde comezaron a chegar xentes do Concello e doutros lugares da contorna e como non, os e as protagonistas do serán.
Iniciouse co “Seranciño”, no que os nenos e nenas das distintas agrupacións foron subindo ó escenario e deleitándonos coas súas actuacións.
Logo das dez da noite foi o turno para o Serán a cargo dos maiores de Vai de Roda e grupos da contorna de Rianxo que foron convidados pola agrupación local.
O ambiente durante toda a noite, e pese ó frío que facía, foi moi concurrido e os bailes moi frecuentes entre o público.
Tamén puidemos degustar tortilla de patacas con cebola e empanada de atún que os rapaces e rapazas de Vai de Roda foron repartindo polo campo adiante.
A verdade é que foi un pracer ver como nenos e nenas nos fixeron pasar tan bo rato, e logo cos maiores a festa xa foi rachada!!!
Podedes ver un bo lote de fotos mais na nosa páxina do facebok: aquí o enlace para poder velas.
Agardemos un aniño máis polo xa IX SERÁN MAR DE RIANXO
O sábado 18 de maio tivo lugar no auditorio de Rianxo o II MACRO-RECITAL “ao son das letras vivas”, 50 rapsodas – 50 escritor@s (galeg@s e viv@s).
O Cadro Artístico Airiños en colaboración con slam.arousa e a Concellería de Cultura de Rianxo, con motivo da celebración do Día das Letras Galegas organizou este II Macro-recital para o cal se pretendía xuntar a 50 persoas que quixesenn subir a recitar/ler durante un minuto, os textos dalgún autor/a viv@ galeg@.
O evento foi moi entretido, e a poesía e prosa ían acompañadas nalgúns fragmentos por diversos instrumentos, dende a guitarra acústica, a guitarra eléctrica, o acordeón…, e mesmo dunha zanfoña. Polo escenario pasaron tanto persoeiros da política local de Rianxo, nenos e nenas, integrantes de Airiños e xentes vidas doutros lugares de Galicia. Todo istoo adobado pola agradable presentación da directora de Airiños, Esther Carrodeguas.
Agardaremos un ano máis para poder desfrutar de eventos coma este e que o público sexa cada vez máis numeroso, pois onte no auditorio, a verdade, é que collía un bo fato de xente máis. “Aínda que, claro, o evento coincidiu con Eurovisión”…, jejeje
Dende o pasado venres 3 de maio e até o 2 de xuño poderemos desfrutar da exposición de pintura Retrospectiva, obra do taragoñés e xa falecido Manuel Lesende Iglesias.
Manuel Lesende Iglesias, naceu en Taragoña no ano 1952. E finou na Coruña no 2006. Cursou Artes e Oficios na escola Mestre Mateo de Santiago de Compostela: cidade da que se quedou prendado (como ben quedou plasmado en gran variedade das súas obras) e da que, moitos anos despois, voltou ser absorvido. Como a pintura enchía o seu espíritu pero non os seus petos, decideu comezar unha aventura: buscar progreso xunto á sua recén aliada e muller, María, nun lugar que emanaba un progreso artístico polos anos 80, como era a cidade de Barcelona.
Integrado na cultura da pintura ao aire libre (abolida) e tras unha etapa de arte abstracto, que o arrastrou dende óleo, ao carboncillo, sufriu, posiblemente, un dos peores intres, a destrución de máis da metade das súas obras nun incendio. Acto que sumiu nun bloqueo durante un tempo, pero do que (agradecidamente) volcou na que hoxe en día é a mais grande exposición permanente da súa carreira: A recreación da cidade e curiosidades da cidade universitaria de Heidelberg (Alemaña) nas paredes que o retiveron. Os murais plasmados pódense ollar a día de hoxe na cervexaría Alt Heidelberg, local tradicional de Barcelona dende os anos 60.
A recompensa a ese golpe de efecto abriron un camiño de volta á sua terra natal 14 anos despois. Xa de novo en Santiago de Compostela, e respirando vellos aires, iniciou un destacado troco nas súas obras. Volcou un brillo extra a cada cadro novo que creaba, xa que aplicaba barnices moi brillantes no que algúns consideran un novo tipo de técnica.
En galicia comezou a década dourada para o pintor. Múltiples exposicións polo territorio, bienais e sobre todo tempo libre, achegaron a este artista a acadar varias metas persoais e profesionais que elevaron máis aínda o seu prestixio persoal e a súa firma. Xusto neste momento cume da súa carreira, todo isto viuse truncado pola enfermidade.
Durante os seus 53 anos, pintou preto de 500 cadros (entre diversidade de estilos), 20 murais e infinidade de bocetos: traxectoria que foi freada de súpeto.
Non obstante, na exposición que hai agora en Rianxo, podemos achegarnos a parte da súa obra, en concreto á obra abstracta do pintor, que abarca dende 1997 até 2005.
María Lesende, filla do pintor e que nos pasou toda esta información, xunto á súa familia, desexa que os rianxeiros “desfruten detidamente da obra e mostramos a nosa gratidude, moi agradecidamente aos grupos e asociacións culturais do concello de Rianxo”.
Á inauguración, cargada de emoción, asistiron numerosos familiares, así como unha ampla representación do concello.
A propia filla do pintor, María, notablemente emocionada non foi quen de pronunciar o discurso de apertura, que correu a cargo do alcalde Adolfo Muíños, quen se afanou en resaltar o traballo deste rianxeiro, do que moi pouco se coñece e que ten tanta e tan extensa obra pictórica.
Queremos deixarvos tamén aquí unha crónica da súa obra:
“A obra de Manuel Lesende -a pertencente ao seu último período creativo- ademais do sólido dominio técnico dun artista maduro, amosa todo un despregue de elementos e símbolos e oníricos que, de modo inevitable, fascinan e inquietan o ánimo do espectador. A visión da súa pintura evoca a contraditoria ingravidez do aire sustentando a existencia, aprestada na madeira, na pedra, nos ladrillos, mesmo nas árbores cortadas que flotan nun espazo agora escuro, agora lánguido, sempre matizado polas paisaxes icónicas (Monte Louro, Castelo de San Antón, Torre de Hércules, o Pórtico da Gloria, Rianxo).
O peso destes materiais (seccións de molduras, perpiaños, fustes, vigas, taboleiros) sacralízase erixindo altares, tabernáculos, aras onde o artista deposita a súa identidade (os pinceis, as paletas, o tabaco,…), se cadra querendo dar fe de que todo ha quedar inerme e sen finalizar. A árbore fendida, pese a botar raiceiras, secará sen remedio. O tempo exprésase en piramidal transparencia. As vizosas mazás inmobilízanse abeiradas ao bacío ou enmarcadas nos ocos de medio punto. E sobre os lenzos ou na propia pedra ou nos sollados que flotan ou no aparador que se abre ao mar coñecido e amado, a crucifixión constate, a presenza dos dolorosos cravos de ferro negro que manteñen xuntos os elementos, que atravesan punzantes os anacos da vida, pode que a sucesión dos recordos, sen dúbida as fías da esperanza. Lesende cohabita, dialoga e interroga pertinaz ao sagrado e á morte.
A crucifixión, home e muller atados ao sufrimento, ven ser a constatación de que a existencia, inscrita nun anaco de cartón, cravada nun bastidor ou suspendida en media botella de plástico, vaise apagando consciente e inevitablemente. E se algunha espiritualidade queda, se hai un punto de apoio, será o que ofrece o punto de fuga, a elongación cara o horizonte, as liñas invisibles que conteñen o laconismo da vida. A un parécelle que Manuel Lesende foi quen de transformar o íntimo debate, a angustia do ser humano ante a levidade e a constrición da existencia -desveladas nas súa propia carne-, en agónicas preguntas, en surrealistas dicires, en oníricas e inquietantes proposicións, tan imposibles como certas”. Fonte: F.R.L.
Seguramente que esta obra non deixará indiferente as olladas que se lle poidan botar.
A nós, cando menos, impresionounos!!!
A Biblioteca Municipal de Rianxo foi premiada polo Ministerio de Educacion, Cultura e Deportes, cun lote de libros na XV Campaña de Animación a la Lectura María Moliner.
Fai clic para acceder a ListaPremiados2012.pdf
Parabéns por un traballo ben feito!
O pasado venres 12 de abril inaugurouse no auditorio de Rianxo a exposición “de minimis”, que estará pendurada até o 27 de abril.
Nesta mostra fotográfica, a sua autora Marga Piñeiro Diaz, unha profesora chantadina que no seu tempo de ocio, non ten outra cousa mais que facer que sacar fotos, e vaia fotos!!!!
Se nos achegamos polo auditorio poderemos ver 45 instantaneas, a maior parte delas en branco e negro, que nos expresan a sua particular maneira de ver as pequenas cousas que nos rodean, ainda que tamén hai lugar para pequenas sutilezas de cor…
Deixámovos tamén a presentación que a autora traía preparada para a inauguración:
Boa tarde a todos e todas.
Moitísimas grazas por estar hoxe aquí.
Quero comezar agradecéndolle ao meu amigo Xoan Antón Castro Barreiro que fixo as xestións oportunas con Fernando Lavandeira, a este mesmo, e ao Concello de Rianxo, ao seu alcalde Adolfo Muíños e a concelleira de cultura Hadriana Ordoñez para a cesión desta fermosa sala onde podervos mostrar hoxe e ata o día 27 do presente mes un traballo que veño desenvolvendo dende fai aproximadamente seis anos.
E a Lúa Louro, xove deseñadora, que me fixo de maneira altruista o deseño do logo que se pode ver no cartel anunciador da exposición.
Estas fotos, e outras máis, conforman a colección “de minimis”. Son de una serie de imaxes, hai quen di que froito da creatividade, eu coido que dunha especie de tolemia que me ven avisando dende hai tempo para que ande na procura dun cauce a traverso do que poda plasmar aquelas ideas que me xurden de súpeto dentro desta cabeza desfeita e que me obrigan a adicarlles bastantes horas do meu día a día, proporcionándome una enorme satifacción e obrigándome así, a ter conmigo sempre un apéndice que se chama cámara e que se dispara irremediablemente todos os días da miña vida.
As protagonistas das imaxes que vedes son sempre cousas pequenas.
Con moita facilidade impresionámonos ante a grandeza do noso entorno e procurámolo máis aló do que nos é habitual. E iso, coido eu, é natural e humán. Pero soemos esquecer, a importancia das cousas cativas que nos fan a vida máis doada e porque non, moito máis bonita.
Son básicamente fotografías en Branco e Negro, por una sinxela razón de gusto persoal e de fidelidade aos meus comezos alá polo ano 90 cando da man de Camilo Lorenzana que é un fotógrafo chantadino, me iniciaba no mundo da fotografía cun cursiño de revelado en carrete e papel nun centro de xuventude.
Saberíame moi ben pagada se hoxe estas fotos transmítenvos algún sentimento, se vos comunican alguna mensaxe e se finalmente, son quen de facer que non pasen desapercibidas e merezan uns minutos da vosa atención.
Grazas por estar aquí e que desfrutedes tanto como eu o fixen no momento de concebir, plasmar e ver colgadas todas e cada unha das fotos que hoxe vos presentamos neste escenario tan especialmente fermoso que é o Auditorio de Rianxo.
Marga Piñeiro Díaz
E unhas cantas fotiños do que alí podemos ollar:
-Pequeno video feito pola propia autora do proceso de montaxe da expo:
Se ainda non vos pasástedes, aconsellamovos que o fagades. É un pracer poder ollar o traballo desta fotógrafa en papel.
Fotos de Rianxo 
