Na tarde noite de onte 25 de maio celebrouse no Campo de Arriba en Rianxo o VIII Serán Mar de Rianxo de Vai de Roda.
Ás oito da tarde comezaron a chegar xentes do Concello e doutros lugares da contorna e como non, os e as protagonistas do serán.
Iniciouse co “Seranciño”, no que os nenos e nenas das distintas agrupacións foron subindo ó escenario e deleitándonos coas súas actuacións.
Logo das dez da noite foi o turno para o Serán a cargo dos maiores de Vai de Roda e grupos da contorna de Rianxo que foron convidados pola agrupación local.
O ambiente durante toda a noite, e pese ó frío que facía, foi moi concurrido e os bailes moi frecuentes entre o público.
Tamén puidemos degustar tortilla de patacas con cebola e empanada de atún que os rapaces e rapazas de Vai de Roda foron repartindo polo campo adiante.
A verdade é que foi un pracer ver como nenos e nenas nos fixeron pasar tan bo rato, e logo cos maiores a festa xa foi rachada!!!
O sábado 18 de maio tivo lugar no auditorio de Rianxo o II MACRO-RECITAL “ao son das letras vivas”, 50 rapsodas – 50 escritor@s (galeg@s e viv@s).
O Cadro Artístico Airiños en colaboración con slam.arousa e a Concellería de Cultura de Rianxo, con motivo da celebración do Día das Letras Galegas organizou este II Macro-recital para o cal se pretendía xuntar a 50 persoas que quixesenn subir a recitar/ler durante un minuto, os textos dalgún autor/a viv@ galeg@.
O evento foi moi entretido, e a poesía e prosa ían acompañadas nalgúns fragmentos por diversos instrumentos, dende a guitarra acústica, a guitarra eléctrica, o acordeón…, e mesmo dunha zanfoña. Polo escenario pasaron tanto persoeiros da política local de Rianxo, nenos e nenas, integrantes de Airiños e xentes vidas doutros lugares de Galicia. Todo istoo adobado pola agradable presentación da directora de Airiños, Esther Carrodeguas.
Agardaremos un ano máis para poder desfrutar de eventos coma este e que o público sexa cada vez máis numeroso, pois onte no auditorio, a verdade, é que collía un bo fato de xente máis. “Aínda que, claro, o evento coincidiu con Eurovisión”…, jejeje
Laura, irmán de Miguel O Corcheiro, con Eugenio Rueda, compañeiro de guerrilla de Miguel e fusilado en 1948. Fonte: http://www.lagavillaverde.org/
Miguel Nicolás Esperante, coñecido como O Corcheiro, é un coñecido guerrilleiro antifranquista galego que naceu en Taragoña o 29 de marzo de 1915.
O alcume venlle da súa profesión como corcheiro: “Miguel dos Corcheiros”. E, aínda que naceu en Taragoña e moitos non teñades referencia del, sabede que foi foi o dirixente da guerrilla con máis sona na comarca do Deza (que abrangue Silleda, Villa de Cruces, A Golada, Rodeiro, Dozón e Lalín) e do máis destacados da provincia de Pontevedra.
Fillo de Alfonso Nicolás (da parroquia de Bandeira, en Silleda) e de Dolores Esperante de Taragoña, regresaron para a terra do pai para facerse cargo da fábrica de cortiza que rexentaban os seus antepasados na parroquia de Chapa. Era un punto estratéxico para confeccionar as cortizas, pois contaban na comarca, con abundantes sobreiras, coa que se facían os corchos.
Velaquí un anuncio de 1888 que publicou o avó do noso protagonista. O avó tamén se chamaba Miguel, como podemos ver e a fábrica recibía o nome de Las Hermitas:
Miguel O Corcheiro, o de Taragoña, traballaba na fábrica e era o tamén o encargado de repartir pola zona o xornal “Mundo Obrero” (órgano do Partido Comunista). En 1935 ingresa no Partido Comunista e esperta xa nel o entusiasmo político que máis tarde o convertería nun soado guerrilleiro nas comarcas do Deza-Trasdeza e Tabeirós.
Co estalido da Guerra Civil, Miguel é detido o 21 de xullo de 1936, xunto con algúns membros da Frente Popular, acusado de participar na requisa de armas para defender a capital pontevedresa. Lévano a Silleda onde permane cinco meses detido. Despois estará preso tamén na Illa de San Simón. Xunto cos demais compañeiros de Silleda, máis tarde é destinado ao Batallón de Tabajadores de León, axiña ao de Ourense e por último a Miranda del Ebro por atoparse e por ser da quinta do 36, polo exército de Terra.
En 1940 o seu pais, Alfonso Nicolás López, realiza unha instancia pedindo a posta en liberdade do seu fillo Miguel por descoñecer de que é acusado. Ademais, cre que se hai que sancionalo, o castigo está máis que cumprido polo seus traballos no Batallón de Traballadores 3ª Compañía, en Aranxuez.
De volta en Bandeira, os gardas civís e franquistas da zona facíanlle a vida imposible. Propinábanlle continuas malleiras e golpes, polo que non podía levar unha vida normal. Farto, Miguel pronuncia esta frase: “A min non me mallan máis” e botouse ao monte.
Entre 1943 e 1944 orixínase a creación da agrupación de guerrilleiros coñecidos popularmente como Os Corcheiros da que forma parte Miguel e o seu cuñado, Eugenio Rueda.
As primeiras actuacións consisten en tratar de obstaculizar o traslado do mineral de wolframio cara aos portos de Vigo e da Coruña tan solicitados pola industria de guerra da Alemaña nazi. Non teñen moito éxito e comezan a realizar asaltos para seguir adiante. Roubaron, entre outros, no coche de pasaxeiros que ía á Feira dos Carballiños en Vilatuxe (Lalín) ou no coche de liña na estrada do Monte da Rocha (Silleda). A guerrilla tamen mata un garda civil en 1944, polo cal son detidas e executadas dúas persoas.
En 1948 Miguel recibirá unha carta Ejército Guerrillero de Galicia, IV Agrupación, onde é convidado a unha entrevista cos membros do destacamento, firmada por Foucellas. As ordes naquel tempo de Antonio Seoane, Xefe militar da Guerrilla en Galicia, son dar golpes cada vez máis soados coa intención de chamar a atención e conseguir desviar a atención da represión a outros puntos de Galicia.
Pero no Deza tamén pretenden executar a varios falanxistas aos que acusan de seren os organizadores dos “paseos” en Silleda. Precisamente, o 9 de abril de 1948, no asalto á casa dun delees, de Benito Rivas Fondevila, resulta ferido de morte por disparos de escopeta Miguel O Corcheiro. O cadáver de Miguel presentaba máis feridas das que podía facer Rivas e, segundo a historia local, o guerrilleiro fora rematado polos propios compañeiros, xa que na autopsia presentaba máis de cinco feridas de arma curta. Coa súa morte, poñíase practicamente fin á actividade guerrilleira na comarca do Deza.
Con motivo do X aniversario da banda Escola de Música de Rianxo, tivemos o pracer de asistir o sábado 11 de maio a un expectacular concerto da banda interpretando duas composicións de Johan Meij.
A primeira foi Aquarium, que viu precedida dunha proxección na que o propio autor das obras saudou a banda.
Logo, e ante un auditorio abarrotado até a bandeira, a banda deleitounos coa sinfonía nº1 do Señor dos Aneis.
Cabe dicir que o auditorio se quedou pequeno, tanto pola xente que tentou entrar para ver o concerto como para os propios integrantes da banda que estaban cubrindo cada centímetro do escenario.
Logo da interpretación das obras interviron o presidente da banda Tobías Betanzos, e a concelleira de cultura Hadriana Ordóñez, que se afanaron en loubar o labor da banda nestes anos.
Como colofón final houbo unha interpretación da Marcha Ceremonial do rianxeiroAntón Alcalde.
Precederon os saúdos do director da banda Rafael Collazo:
E o saúdo de toda a banda ao público asistente ao concerto:
Dende aquí non nos queda míais que desexarlle á Banda da Escola de Música de Rianxo moitos anos máis de vida!!!
Dende o pasado venres 3 de maio e até o 2 de xuño poderemos desfrutar da exposición de pintura Retrospectiva,obra do taragoñés e xa falecido Manuel Lesende Iglesias.
Manuel Lesende Iglesias, naceu en Taragoña no ano 1952. E finou na Coruña no 2006. Cursou Artes e Oficios na escola Mestre Mateo de Santiago de Compostela: cidade da que se quedou prendado (como ben quedou plasmado en gran variedade das súas obras) e da que, moitos anos despois, voltou ser absorvido. Como a pintura enchía o seu espíritu pero non os seus petos, decideu comezar unha aventura: buscar progreso xunto á sua recén aliada e muller, María, nun lugar que emanaba un progreso artístico polos anos 80, como era a cidade de Barcelona.
Integrado na cultura da pintura ao aire libre (abolida) e tras unha etapa de arte abstracto, que o arrastrou dende óleo, ao carboncillo, sufriu, posiblemente, un dos peores intres, a destrución de máis da metade das súas obras nun incendio. Acto que sumiu nun bloqueo durante un tempo, pero do que (agradecidamente) volcou na que hoxe en día é a mais grande exposición permanente da súa carreira: A recreación da cidade e curiosidades da cidade universitaria de Heidelberg (Alemaña) nas paredes que o retiveron. Os murais plasmados pódense ollar a día de hoxe na cervexaría Alt Heidelberg, local tradicional de Barcelona dende os anos 60.
A recompensa a ese golpe de efecto abriron un camiño de volta á sua terra natal 14 anos despois. Xa de novo en Santiago de Compostela, e respirando vellos aires, iniciou un destacado troco nas súas obras. Volcou un brillo extra a cada cadro novo que creaba, xa que aplicaba barnices moi brillantes no que algúns consideran un novo tipo de técnica.
En galicia comezou a década dourada para o pintor. Múltiples exposicións polo territorio, bienais e sobre todo tempo libre, achegaron a este artista a acadar varias metas persoais e profesionais que elevaron máis aínda o seu prestixio persoal e a súa firma. Xusto neste momento cume da súa carreira, todo isto viuse truncado pola enfermidade.
Durante os seus 53 anos, pintou preto de 500 cadros (entre diversidade de estilos), 20 murais e infinidade de bocetos: traxectoria que foi freada de súpeto.
Non obstante, na exposición que hai agora en Rianxo, podemos achegarnos a parte da súa obra, en concreto á obra abstracta do pintor, que abarca dende 1997 até 2005.
María Lesende, filla do pintor e que nos pasou toda esta información, xunto á súa familia, desexa que os rianxeiros “desfruten detidamente da obra e mostramos a nosa gratidude, moi agradecidamente aos grupos e asociacións culturais do concello de Rianxo”.
Á inauguración, cargada de emoción, asistiron numerosos familiares, así como unha ampla representación do concello.
A propia filla do pintor, María, notablemente emocionada non foi quen de pronunciar o discurso de apertura, que correu a cargo do alcalde Adolfo Muíños, quen se afanou en resaltar o traballo deste rianxeiro, do que moi pouco se coñece e que ten tanta e tan extensa obra pictórica.
Queremos deixarvos tamén aquí unha crónica da súa obra:
“A obra de Manuel Lesende -a pertencente ao seu último período creativo- ademais do sólido dominio técnico dun artista maduro, amosa todo un despregue de elementos e símbolos e oníricos que, de modo inevitable, fascinan e inquietan o ánimo do espectador. A visión da súa pintura evoca a contraditoria ingravidez do aire sustentando a existencia, aprestada na madeira, na pedra, nos ladrillos, mesmo nas árbores cortadas que flotan nun espazo agora escuro, agora lánguido, sempre matizado polas paisaxes icónicas (Monte Louro, Castelo de San Antón, Torre de Hércules, o Pórtico da Gloria, Rianxo).
O peso destes materiais (seccións de molduras, perpiaños, fustes, vigas, taboleiros) sacralízase erixindo altares, tabernáculos, aras onde o artista deposita a súa identidade (os pinceis, as paletas, o tabaco,…), se cadra querendo dar fe de que todo ha quedar inerme e sen finalizar. A árbore fendida, pese a botar raiceiras, secará sen remedio. O tempo exprésase en piramidal transparencia. As vizosas mazás inmobilízanse abeiradas ao bacío ou enmarcadas nos ocos de medio punto. E sobre os lenzos ou na propia pedra ou nos sollados que flotan ou no aparador que se abre ao mar coñecido e amado, a crucifixión constate, a presenza dos dolorosos cravos de ferro negro que manteñen xuntos os elementos, que atravesan punzantes os anacos da vida, pode que a sucesión dos recordos, sen dúbida as fías da esperanza. Lesende cohabita, dialoga e interroga pertinaz ao sagrado e á morte.
A crucifixión, home e muller atados ao sufrimento, ven ser a constatación de que a existencia, inscrita nun anaco de cartón, cravada nun bastidor ou suspendida en media botella de plástico, vaise apagando consciente e inevitablemente. E se algunha espiritualidade queda, se hai un punto de apoio, será o que ofrece o punto de fuga, a elongación cara o horizonte, as liñas invisibles que conteñen o laconismo da vida. A un parécelle que Manuel Lesende foi quen de transformar o íntimo debate, a angustia do ser humano ante a levidade e a constrición da existencia -desveladas nas súa propia carne-, en agónicas preguntas, en surrealistas dicires, en oníricas e inquietantes proposicións, tan imposibles como certas”. Fonte: F.R.L.
Seguramente que esta obra non deixará indiferente as olladas que se lle poidan botar.
Este 1 de maio tivemos a oportunidade de ver e escoitar os cativos e cativas da Banda Infantil da Escola de Música de Rianxo, Conxunto Instrumental da Escola de Música de Rianxo na praza de Rafael Dieste. Dirixidos por Rafael Collazo, deleitáronnos durante unha hora con pezas tanto novas coma dos comezos da banda, fai xa dez anos.
Este concerto está dentro dos actos que a Banda vai desenvolver con motivo do seu X aniversario.
Imos cunhas fotiños do transcorrer do concerto:
Por último lembrarvos que o dia 11 deste mes tocarán no auditorio de Rianxo.
Este vindeiro sábado 27 de abril, vaise levar a cabo un obradoiro de creación poética a cargo de Esther F. Carrodeguas arredor da exposición fotográfica de Marga P. Diaz, exposición que poderemos contemplar até ese mesmo dia no Auditorio de Rianxo.
O obradoiro desenvolverase de 10:00 a 14:00 horas e ás 13:30 haberá un recitado final aberto.
Este obradoiro porá o peche simbólico á exposición que a autora ten exposta no auditorio dende o pasado 12 de abril, e na cal ó longo de 45 fotografías Marga P. nos amosa a sua creatividade excepcional para acadar o “mínimo detalle”.
Se non vos pasástedes a ollar esta exposición ainda estades a tempo, coidamos que non vos defraudará a experiencia.
Como sabedes, dende a peña cicloturista Castro Barbudo traballaron duro para que máis de 500 competidores pasaran onte unha gran xornada coa súa bicicleta de montaña en Rianxo.
Fotosderianxo, estivo no evento por partida dobre, por unha banda ao lombo dunha bicicleta e a outa parte coa cámara ó lombo. Eiquí vos deixamos unhas fotiños do que nos deixou facer o tempo tan chuvioso que onte tivemos…
-Cariña de felicidade do compañeiro Óscar ás nove da mañán:
E aquí ao chegar á casa, pasadas as 13.40 horas (foto sacada cun móbil), e despois de facer a ruta de 40 kilómetros:
Como digo, dende a peña Castro Barbudo traballaron arreo para organizar unha marcha deste nivel. O sábado teño que dicir que pola parte fixen unha parte da ruta e había sitios con frechas un tanto difusas e, ao día seguinte, xa estaban retocadas e multiplicadas por tres, así que non pararon de traballar. Ademais, xa estaban na lonxa montando as mesas. O domingo á mañá foron os que máis madrugaron e pola tarde, ás 5, pasei por alí e estaban aínda recollendo, así que todas as grazas son poucas.
Agradecer tamén ao concello de Rianxo esta oportunidade. Ademais, 6€ é un prezo máis que asequible, así que todos saímos gañando. E ver 500 persoas para unha proba deportiva en Rianxo non ten prezo. Hai que pensar que ao final moitos veñen de lonxe, con familiares e aproveitan para dar unha volta ou comer ou tomar algo no concello, así que é tamén unha boa oportunidade económica. Houbo xente que veu dende Portugal, de Monçao, outros de Vigo, da Coruña, Marín, Redondela… Tiven ocasión de andar cun que veu dende Cee e comentoume que se erguera ás 5.30 da mañá para acudir á proba.
A lástima foi, como non, o tempo. O sábado xa digo que tiven ocasión de andar por unha parte do tramo. A zona de Dodro, pasado o punto de avituallamento, estaba mal xa, pero o resto do circuíto. Total, que con tanta chuvia dende primeira hora do domingo, en lugar da I Marcha BTT Concello de Rianxo, podíase chamar perfectamente a I Marcha Lameiras de Rianxo 🙂
Certamente foi unha proba complicada e difícil a nivel técnico, pero as circunstancias complicárona máis.
Saímos puntuais, ás 9.30, do porto de Rianxo e demos un pequeno paseo por diante da praza de Castelao, onde os vendedores ambulantes aínda comezaban a montar os seus postos.
Un quilómetro máis adiante (foto superior), cando nos reagrupamos todos participantes por mor do estreito que é o paseo marítimo nesa zona, moitos puideron desfrutar da nosa costa, da praia de Tronco (algún parouse a facer fotos), pero despois xa comezaron as pistas con lama, aínda que a cousa se tranquilizou dende Isorna ata o alto de Asados. En Asados, pasado o monte Pelotiño, as subidas foron constantes e duras, aínda que sen lama. Pero máis dun tivo que baixar da bicicleta e subir andando porque tiraba do peito tanta rampla. Unha vez arriba de todo, os que tiñan biclicletas dobres puideron disfrutar dunha baixada intensa, estreita pero rápida e con pedras, destas das que é mellor non confiar.
Rematada esa baixada, tocou sufrir de novo e subir unhas costas duras (aínda que ao meu ver algo máis suaves que as anteriores). Ademais, a recompensa estaba preto, xa que chegábase ao quilómetro 20, onde estaba o punto de avituallamento sólido: bebidas, pasteis, froita… E moita xente collendo folgos. Dende a organización preguntaban se alguén ía facer a ruta de 60 kms e pedían que partiran xa, porque aínda quedaba o máis duro e non había tanto tempo.
E, certamente, pasado o punto de avituallamento, tocou sufrir moito. Era un morrer. En primeiro lugar, despois dun pequeno tramo de asfalto, chegamos a unha pista estreita que houbo que subir prácticamente, porque era imposible andar con tanta lama e auga. E, unha vez superado isto, chegamos a outra pista cunha pendente tan brutal que non quedaba outra. Ata custaba subila á pata. Pero as baixadas tamén tiña o seu aquel. Antes da Cruz do Abelán incluso había dous descensos moi perigosos por uns cortalumes, debidamente sinalziados pola organización. Eu mesmos sufrín de primeira man unha caída cando se me foi a roda de atrás. A persoa que viña xusto detrás miña, incluso me dixo que levara boa cuada, jeje
Despois, de Teaio ata Burés non había case costas, pero os camiños incluso empeoraron e desa lama-papilla pasamos directamente a regueiros con pedras. Normal que as pernas sufriran. Xa daba igual se chovía máis ou menos, porque todos estabamos enchoupados e coa cara bonita, bonita. Foi unha mágoa que tamén se cubrira con algo de néboa no monte, porque ao final a paisaxe nin se podía apreciar. Vamos, que foi a lei de Murphy elevada ao infinito (só hai que ter en conta que pola tarde non choveu).
Atopeime polo camiño cun rapaz de Betanzos que estaba apuntado á proba de 60 Kms e tamén cun coñecido meu da Coruña que ía facer o mesmo percorrido, pero ao final, pola adversidade, foron a pola ruta de 40 kms. Así que a miña noraboa aos que puideron coa ruta longa, porque había que estar moi forte física e mentalmente. Eu rematei con calambres nas pernas e mesmo decidín ir un cacho por asfalto ante a imposibilidade de pedalear.
Tamén quedei sen freos (na baixada por un cortalumes enriba da Castiñeiriña pasei medo e tiven que frear cos pés) a pesar de cambialos esta semana, e outra xente da marcha tamén me comentou que a penas podían frear e que os cambios, con tanta lama, ían moi mal. Vamos, que ata as monturas o pasaron fatal.
Agora, volvo mencionar que a organización, para min, estivo de 10. En cada cruce sempre había alguén, ben de Protección Civil ou ben da organización, sinalando ben o camiño, parando os coches que ían polas pistas e informando co que necesitaras. Tamén pasaban de cando en vez quads, motos e incluso un rapaz da organización de Castro Barbudo, que merecía un premio, porque era o que máis rápido subía as costas, paraba a axudar con pinchazos ou cadeas rotas, e despois aínda che volvía a adiantar. Vamos, que estaba dun lado para o outro, pendente dos corredores e aínda tiña forzas para seguir. Así que, dende aquí, o noso recoñecemento.
Iso si, tamén había corredores que quixeron demostrar a súa fortaleza diante da cámara de Xoán Antón:
Tamén me dou algo de pena que o mal tempo provocara que algúns xa recolleran tan cedo. Cando eu cheguei a Rianxo, había coches que marchaban da vila xa coa bicicleta limpa, así que non quedaron á entrega de trofeos nin á comeola. Eles o perderon. Nós necesitamos unha pequena ducha para sacarnos tantas sales minerais do corpo:
Que xa digo que as calorías queimadas recuperáronse de novo grazas aos produtos da ría: xoubiñas, mexilóns, empanada (non é da ría, pero sabe tan ben ou mellor ca o marisco). Foi un día chuvioso pero onde desfrutamos un montón:
E onde moitos puidemos competir contra nós mesmos nun deporte duro, e pasar un bo rato en compañía dos amigos:
Aquí tedes ao superhome, ao titán entre os titáns, ao terror das lameiras e devorador de costas, Alejandro Trasbach Somoza, que foi o gañador masculino da marcha:
Aquí tedes tamén a Silvia Blanco Dosil, a superfémina que rematou a proba cando moitos quedaron polo camiño:
Agardemos que para o 2014 haxa a II Marcha BTT Concello de Rianxo. E que o tempo nos dea unha tregua, para que os participantes poidamos desfrutar e aos organizadores lles chovan os parabéns, porque semella que o mal tempo escondeu toda a labor é todo o traballo que require un evento deste tipo. Brindamos para que se repita 😉
Actualización: engadimos este vídeo gravado por Víctor Tasende, onde se pode ver a saída e algúns tramos do percorrido:
Hoxe tivemos a sorte de asistir á preestrea de O tempo de Pájaro Pinto, obra escrita polo xa falecido Andrés Martínez “Pancho”, e posta en escea polo Grupo artístico de teatro, música e danza de Rianxo,coas colaboracións do Concello de Rianxo, Asoc. Cultural Fogo Fatuo e oCadro Artístico Airiños
-Elenco de actrices e actores que representan a obra:
-Texto do programa de man da autoría do amigo Xesús Santos:
Recente aínda o éxito de “O soño do barbeiro”, comeza Pancho Martínez a escribir un novo texto teatral ocorrido nunha vila mariñeira: “O tempo do pájaro pinto”. Pero o infortunio arrancouno de entre nos nada mais comezar os ensaios; por iso os compoñentes do elenco -que el mesmo elexíra- fixo seu o compromiso de levar a cabo o proxecto inicial, e así renderlle unha homenaxe de gratitude a un home que, dende a triple vertente de actor, autor e director teatral, animou e realzou a escena galega.
O nome da obra ven dunha cantiga que se fixo popular os anos corenta e que coincidíu no tempo cun enorme banco de xoubas., Un xoubal que durou dous anos e fixo cambiar por completo a vida económica dos mariñeiros. Pero como o diñeiro se gastou a mans cheas, sen previsións de futuro, a ganancia da xouba foise indo e a vila quedou sumida outra vez nun mar de escasedade, sen outra saida posible máis que a da emigración.
O fio argumental mantense na conversa entre un avó e un neto que busca información para escribir unha novela, deste modo toman vida os sucesos mais relevantes da época. Pola escena pasan ademais do alcalde e o mestre, mariñeiros e pescas, que alternan con outros personaxes curiosos, como son un fracasado inventor brasileiro ou un avispado vendedor andaluz, que tanto lle vende ás señoras xoias e perfumes coma lle monta aos maridos un espectáculo de cabareteiras.
Hoxe imaxinamos ao amigo Pancho polo escenario do ceo cunha claqueta que di: ¡Graciñas, Rianxo!. E nós respondémoslle:
¡¡Graciñas, recordado Pancho!!
A obra e moi entretida e amena de pasar, deixovos unhas cantas fotiños do que foi dando de si a función:
-O alcalde Adolfo Muiños e José Ricardo losada, que se encargaron de darlle entrada á obra, (cabe destacar a emotiva louvanza de Ricardo a Pancho).
-Avó e neto dando pe a cada pase:
-As pandeiras de “Aleivosía” da Asoc. Cultural Fogo Fatuo.
-E diferentes tomas do transcorrer da obra:
Por último cabe tamén destacar que canda a obra íanse proxectando imaxes antigas de Rianxo tiradas do libro “Rianxeiros” O legado de Xosé Pérez -Casa Museo Manuel Antonio.
Fotos de Rianxo 